بقرہ · 260/286
ترجمو لکڻ — سوره بقرہ
وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِي الْمَوْتَىٰ ۖ قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن ۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَٰكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِي ۖ قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا ۚ وَاعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ۝٢٦٠
Wa iz qaala Ibraaheemu Rabbi arinee kaifa tuhyil mawtaa qaala awa lam tu`min qaala balaa wa laakil liyatma`inna qalbee qaala fakhuz arab`atam minal tairi fasurhunna ilaika summaj `al a`alaa kulli jabalim minhunna juz`an sumaad `uhunna yaateenaka sa`yaa; wa`lam annal laaha `Azeezun Hakeem
📖 سنڌيءَ ۾
۽ (ياد ڪر) جڏھن ابراھيم چيو ته اي مُنھنجا پالڻھار مون کي ڏيکار ته ڪھڙي طرح مئلن کي جياريندو آھين، (الله) چيو ته نه ٿو وسھين ڇا؟ (ابراھيم) چيو ته ھائو (وسھان ٿو) پر ھن لاءِ ته منھنجي دل کي تسلّىٰ ٿئي. (الله) چيو ته چار پکي وٺ پوءِ کين پاڻ وٽ ذرا ذرا ڪر پوءِ منجھانئن ڪو ڀاڱو ھر ھڪ جبل تي رک وري کين سڏ ته توڏانھن ڊوڙندا ايندا، ۽ ڄاڻ ته الله غالب حڪمت وارو آھي.

M Mishary Rashid Alafasy ✓
M Mahmoud Khalil Al-Husary ✓
A Abdurrahman As-Sudais ✓
M Mohamed Siddiq Al-Minshawi ✓
A Abdul Basit Abdul Samad ✓
A Ali Al-Hudhaify ✓
A Ahmed ibn Ali al-Ajamy ✓
A Abu Bakr Ash-Shaatree ✓
M Muhammad Ayyoub ✓
A Abdullah Basfar ✓
A Abdullah Al-Juhani ✓
M Maher Al Muaiqly ✓
0:00
0:00
📜

ترجمو — Tafsir

1) ڪجهه لفظن جي معنيٰ ۽ وضاحت:

  • أَرِنِي: مون کي ڏيکار، مون کي نظر ڏي.
  • تُحْيِي الْمَوْتَىٰ: تون مئلن کي ڪيئن زنده ڪندو آهين.
  • أَوَلَمْ تُؤْمِن: ڇا تون ايمان نه آندو آهي؟
  • بَلَىٰ: ها، ضرور (ايمان آندو اٿم).
  • لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِي: ته منهنجو دل سڪون ۽ اطمينان حاصل ڪري.
  • فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ: انهن کي پاڻ ڏانهن مائل ڪر ۽ ڪٽي ڪر.
  • جُزْءًا: هڪ حصو.
  • ادْعُهُنَّ: انهن کي سڏ ڪر.
  • سَعْيًا: تيزيءَ سان هلندي اينديون.
  • عَزِيزٌ: غالب، زبردست، جنهن کي ڪا شيءِ بيوس نه ڪري سگهي.
  • حَكِيمٌ: حڪمت وارو، سڀ ڪم حڪمت سان ڪندڙ.

2) آيت جي تفسير:

اي نبي! ياد ڪر جڏهن ابراهيم عليه السلام پنهنجي رب کان عرض ڪيو: ”اي منهنجا رب! مون کي ڏيکار ته تون مئلن کي ڪيئن زنده ڪندو آهين.“ الله تعاليٰ فرمايو: ”ڇا تون ايمان نه آندو آهي؟“ ابراهيم عليه السلام عرض ڪيو: ”ها، ضرور ايمان آندو اٿم، پر مان هيءَ درخواست ان لاءِ ڪري رهيو آهيان ته منهنجي دل کي پوري اطمينان ۽ سڪون حاصل ٿئي ۽ يقين جو درجو وڌيڪ مضبوط ٿئي.“

پوءِ الله تعاليٰ فرمايو: ”چئن پکين کي پاڻ وٽ وٺ، انهن کي پاڻ ڏانهن مائل ڪر ۽ ڪٽي ڪر، پوءِ انهن جو هڪ هڪ حصو هر جبل تي رک، پوءِ انهن کي سڏ ڪر، اهي تيزيءَ سان اينديون.“ ابراهيم عليه السلام ائين ئي ڪيو، پوءِ جڏهن انهن کي سڏ ڪيائين ته هر حصو پنهنجي جاءِ تي واپس پهتو ۽ اهي پکي زنده ٿي تيزيءَ سان ابراهيم عليه السلام ڏانهن ڊوڙندا آيا. ۽ اي ابراهيم! ڄاڻ ته الله تعاليٰ غالب آهي، ڪا به شيءِ سندس قدرت کي روڪي نٿي سگهي، ۽ هو حڪمت وارو آهي، سڀئي ڪم حڪمت ۽ مصلحت سان ڪندڙ آهي.


3) هن آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا ۽ سبق:

  • ايمان ۾ يقين جو درجو وڌائڻ جائز آهي: ابراهيم عليه السلام ايمان رکڻ کان پوءِ به يقين کي وڌيڪ مضبوط ڪرڻ لاءِ دعا ڪئي، جنهن مان معلوم ٿئي ٿو ته علم ۽ يقين جي طلب ۾ ڪا به خرابي ناهي، بلڪه اها هڪ نيڪ خواهش آهي.
  • دل جي طمأنينت ۽ سڪون جي اهميت: انسان کي چاهيو ته هو علم ۽ يقين سان گڏ دل جي سڪون ۽ اطمينان لاءِ به دعا ڪري، ڇاڪاڻ ته دل جو سڪون ئي حقيقي سعادت آهي.
  • الله جي قدرت تي مڪمل ڀروسو: مئلن کي زنده ڪرڻ الله جي قدرت جو هڪ واضح ثبوت آهي. جيئن پکين جا ڪٽيل حصا زنده ٿي ويا، تيئن قيامت جي ڏينهن مئل انسان به زنده ٿي اٿندا. هي آيت اسان کي آخرت تي يقين ۽ الله جي قدرت تي ڀروسو وڌائڻ جو سبق ڏئي ٿي.
  • الله جو عزيز ۽ حڪيم هجڻ: الله تعاليٰ غالب آهي، ڪا به شيءِ سندس ارادي کي روڪي نٿي سگهي، ۽ هو حڪمت وارو آهي، سڀ ڪم حڪمت سان ڪندڙ آهي. هي اسان کي سيکار ٿو ته اسان به الله جي حڪمت تي راضي رهون ۽ سندس حڪمن تي عمل ڪريون.
  • اسلام ۾ يقين ۽ عمل جو ميلاپ: ابراهيم عليه السلام جي دعا ۽ الله جي حڪم تي عمل ڪرڻ مان معلوم ٿئي ٿو ته اسلام ۾ صرف زباني ايمان ڪافي ناهي، بلڪه عمل ۽ يقين جو ميلاپ ضروري آهي. جيئن ابراهيم عليه السلام الله جي حڪم تي پکين کي ڪٽي ڪر جبلن تي رکيو ۽ پوءِ سڏ ڪيائين، تيئن اسان به الله جي حڪمن تي عمل ڪريون ۽ پنهنجي ايمان کي عمل سان مضبوط ڪريون.
  • قرآن ۾ علمي ۽ عقلي دليل: هي آيت اسان کي سيکار ٿي ته قرآن ۾ علمي ۽ عقلي دليلن سان گڏ تجربي ۽ مشاهدو به آهي، جيڪو انسان جي يقين کي وڌيڪ مضبوط ڪري ٿو. هي اسان کي ترغيب ڏئي ٿي ته اسان قرآن کي غور ۽ فڪر سان پڙهيون ۽ ان جي علمي ۽ عقلي دليلن تي غور ڪريون.
  • الله جي نعمتن جو شڪر: الله تعاليٰ اسان کي اهڙيون نشانيون ڏيکاري ٿو ته اسان سندس قدرت ۽ حڪمت تي غور ڪريون ۽ سندس شڪرگذار بڻجيون. هي آيت اسان کي سيکار ٿي ته اسان الله جي نعمتن جو شڪر ادا ڪريون ۽ سندس حڪمن تي عمل ڪريون.
  • آخرت تي يقين ۽ ان لاءِ تياري: هي آيت اسان کي آخرت تي يقين ۽ ان لاءِ تياري ڪرڻ جي ترغيب ڏئي ٿي. جيئن الله تعاليٰ پکين کي زنده ڪيو، تيئن اسان کي به يقين آهي ته هو مئلن کي زنده ڪندو ۽ اسان کي پنهنجي عملن جو حساب ڏيڻو پوندو. ان ڪري اسان کي چاهيو ته اسان نيڪ عمل ڪريون ۽ آخرت لاءِ تياري ڪريون.


📜 آيت 258-262 — سوره بقرہ

258أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
(اي پيغمبر) تو اُنھن ڏانھن نه ڏٺو ڇا؟ جنھن پنھنجي پالڻھار بابت ابراھيم سان (انھيءَ مغروريءَ سبب) تڪرار ڪيو جو الله کيس بادشاھي ڏني ھئي، جڏھن ابراھيم چيو ته منھنجو پالڻھار اُھو آھي جو جياريندو آھي ۽ ماريندو آھي، (ڪافر) چيو ته آءٌ (به) جياريان ٿو ۽ ماريان ٿو. ابراھيم چيو ته الله سج کي اوڀر کان اوڀاريندو آھي تنھنڪري (تون) اُن کي اولھ کان اوڀار پوءِ ڪافر ھَڪو ٻَڪو ٿي ويو، ۽ الله ظالم ٽوليءَ کي سڌو رستو نه ڏيکاريندو آھي.
259أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍ وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْيِي هَٰذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۖ فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ ۖ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۖ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ ۖ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۖ وَانظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِّلنَّاسِ ۖ وَانظُرْ إِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا ۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
يا اِنھيءَ طرح اُنھي (پيغمبر) کي (ڏٺئي ڇا؟) جو ھڪ ڳوٺ وٽان ھن حالت ۾ لنگھيو جو اُھو پنھنجي ڇتين سوڌو ڊٺل ھو، (ڏسي ڪري) چيائين ته ھن کي الله ڪھڙي طرح سندس ڦٽڻ کانپوءِ وسائيندو، پوءِ الله کيس سؤ ورھيه ماريو وري کيس (جياري) کڙو ڪيائين، الله چيو ته ڪيترو رھينءِ؟ چيائين ته ھڪ ڏينھن يا ڪجھ پھر دير ڪئي اٿم، الله چيو ته بلڪ سؤ ورھيه دير ڪئي اٿيئي پوءِ پنھنجي طعام ۽ پاڻيءَ ڏانھن نھار جو اُھو نه سينواريو آھي، ۽ پنھنجي (مئل) گڏھ ڏانھن نھار (ته جياري توکي ڏيکاريون) ۽ (اِھو ھِن لاءِ ڪيوسين) ته توکي ماڻھن لاءِ نشاني ڪريون ۽ (ھاڻي گڏھ جي) ھڏن ڏانھن ڏس ته کين ڪئن چوريون ٿا وري اُنھن (ھڏن) کي گوشت پھرايون ٿا. پوءِ جنھن مھل ان تي (اِھو حال) پڌرو ٿيو (تڏھن) چيائين ته ڄاڻان ٿو ته الله سڀ ڪنھن شيءِ تي وس وارو آھي.
260وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِي الْمَوْتَىٰ ۖ قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن ۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَٰكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِي ۖ قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا ۚ وَاعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
۽ (ياد ڪر) جڏھن ابراھيم چيو ته اي مُنھنجا پالڻھار مون کي ڏيکار ته ڪھڙي طرح مئلن کي جياريندو آھين، (الله) چيو ته نه ٿو وسھين ڇا؟ (ابراھيم) چيو ته ھائو (وسھان ٿو) پر ھن لاءِ ته منھنجي دل کي تسلّىٰ ٿئي. (الله) چيو ته چار پکي وٺ پوءِ کين پاڻ وٽ ذرا ذرا ڪر پوءِ منجھانئن ڪو ڀاڱو ھر ھڪ جبل تي رک وري کين سڏ ته توڏانھن ڊوڙندا ايندا، ۽ ڄاڻ ته الله غالب حڪمت وارو آھي.
261مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ
جيڪي (ماڻھو) پنھنجا مال الله جي واٽ ۾ خرچيندا آھن تن جو مثال اُنھيءَ داڻي جي مثال وانگر آھي جو ست سنگ ڄمائي ھر ھڪ سنگ ۾ سڀ داڻو ھجي، ۽ الله جنھن کي گھرندو آھي (تنھن کي) ٻيڻو ڏيندو آھي، ۽ الله (مھربانيءَ ۾) ڪشادگي وارو ڄاڻندڙ آھي.
262الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُوا مَنًّا وَلَا أَذًى ۙ لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
جيڪي (ماڻھو) پنھنجو مال الله جي واٽ ۾ خرچيندا آھن وري پنھنجي ڏيڻ پٺيان نڪي ٿورو رکندا آھن ۽ نڪي ايذائيندا آھن تن لاءِ سندن پالڻھار وٽ سندن ثواب آھي، ۽ نڪي کين ڪو ڀؤ آھي ۽ نڪي اُھي غمگين رھندا.
بقرہقرآن فهرست
286آيت
MedinanRevelation
260آيت

ترجمو — بقرہ 260

سوره بقرہ آيت 260 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : ۽ (ياد ڪر) جڏھن ابراھيم چيو ته اي مُنھنجا پالڻھار…

سوره آيت 260/286 — سوره بقرہ البقرة (Medinan). پڙهو ٻڌو ترجمو (سنڌي). ٻڌو: سوره بقرہ ٻڌو, سوره بقرہ ترجمو, سوره بقرہ mp3, سوره بقرہ pdf. آيت 258–262. سنڌيءَ ۾: اردو.





قرآن ڪريم


Monday, September 28, 2026

Don't forget us in your sincere prayers