Сураи Аль-Бакара — Оят 82

1. Маънои калимаҳо:

• آمَنُوا: имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва расулонаш бо дили худ бовар карданд.
• عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ: амалҳои нек ва шоистаро анҷом доданд, ки мувофиқи шариати Аллоҳ бошанд.
• أَصْحَابُ الْجَنَّةِ: ҳамнишинон ва аҳли биҳиштанд, яъне онҳо доимо дар биҳиш хоҳанд буд.
• خَالِدُونَ: ҷовидона, абадӣ, ҳамешагӣ дар он ҷо мемонанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки касоне ки ба Аллоҳ ва расулонаш бо ихлос ва самимият имон овардаанд ва амалҳои некеро, ки бо шариати Аллоҳ мувофиқ аст, ба ҷо овардаанд, подоши онҳо дар назди Аллоҳ биҳишт аст. Онҳо дар биҳишт ҳамешагӣ ва ҷовидона мемонанд ва аз он ҳеҷ гоҳ берун нахоҳанд шуд. Ин подош барои онҳоест, ки имон ва амали солеҳро дар зиндагии дунёӣ якҷоя кардаанд, на танҳо имон ё танҳо амал, балки ҳардуро бо ҳам доштаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи наҷот ва саодати абадӣ дар имон ба Аллоҳ ва амалҳои солеҳ аст.
• Имон танҳо кофӣ нест, балки бояд бо амалҳои нек тақвият ёбад, то инсон ба биҳишт ноил гардад.
• Биҳишт ҷои ҷовидонӣ аст, на ҷои муваққатӣ, ва ин барои муъминон умеди бузург ва рӯҳбаландкунанда аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳадафи аслӣ ҳаёти охират ва ҷовидонӣ дар биҳишт бояд бошад.
• Ҳар касе, ки ба Аллоҳ имон оварад ва амалҳои нек кунад, метавонад ба раҳмати Аллоҳ ва биҳишти ҷовидонӣ умедвор бошад, новобаста аз гузаштаи худ, агар тавбаи самимӣ кунад ва роҳи ростро пеш гирад.