Сураи Аль-Бакара — Оят 81

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَلَىٰ (бало): ҳарфи ҷавоб аст, ки гуфтаи пешрафтаро рад мекунад ва гуфтаи навро исбот менамояд.
• كَسَبَ (касаба): ба даст овард, анҷом дод.
• سَيِّئَةً (саййиа): амали бад, гуноҳи бузург — дар ин ҷо мақсад ширк аст.
• أَحَاطَتْ (аҳотат): иҳота кард, аз ҳар тараф фаро гирифт.
• خَطِيئَتُهُ (хатиатуҳу): гуноҳи ӯ.
• خَالِدُونَ (холидун): ҷовидона, абадӣ мондагонанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло дар ин оят ҷавоби дурустро ба гумонҳои беасоси баъзе одамон медиҳад. Онон мепиндоштанд, ки танҳо чанд рӯз дар оташ мемонанд ва баъд аз он наҷот меёбанд. Аммо ҳукми Худо собит аст: ҳар касе ки амали бад анҷом диҳад ва гуноҳаш ӯро аз ҳар тараф иҳота кунад, яъне ширк варзад ва бо ҳамон ҳолати ширк аз дунё равад, чунин касон аҳли дӯзах ҳастанд ва ҳамеша дар он ҷовидона мемонанд. Иҳота шудани гуноҳ ба инсон маънои онро дорад, ки гуноҳ ӯро аз ҳама ҷониб фаро гирифта, дилу ақлу амалашро зери таъсири худ қарор додааст ва ӯ дигар роҳи наҷотро намеёбад. Ин ҳолат дар ҳақиқат ба ширк ва куфр дахл дорад, зеро гуноҳҳои дигар — ҳарчанд бузург бошанд ҳам — агар бо тавҳид ва имон ҳамроҳ бошанд, ба ҷовидонагӣ дар дӯзах намерасонанд. Пас, касоне ки бо ширк аз дунё мераванд, ҳамеша дар оташи дӯзах хоҳанд монд ва аз он ҳеҷ гоҳ берун нахоҳанд шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки наҷот ва саодати абадӣ дар гарави имон ба Аллоҳи ягона ва дурӣ аз ширк аст.
• Ислом дини адолат аст: ҳар касе ки бо ширк аз дунё равад, ҷазои адолатнок мебинад, ва ҳар касе ки бо имон биравад, ба биҳишт ва раҳмати Худо умедвор аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша аз гуноҳҳо эҳтиёт кунем ва пеш аз ҳама аз ширк дурӣ ҷӯем, зеро ширк бузургтарин зулм ва гуноҳ аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки раҳмати Аллоҳ васеъ аст ва ҳар касе то зинда аст, метавонад тавба кунад ва ба сӯи Парвардигори худ баргардад.
• Ислом ва Қуръон моро ба роҳи рост ҳидоят мекунанд ва ба мо меомӯзанд, ки зиндагии худро дар асоси имон ва амали солеҳ бунёд кунем, то дар охират аз аҳли биҳишт гардем.