Сураи Та Ха — Оят 121

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَوْآتُهُمَا: шармгоҳҳои онҳо, яъне узвҳое, ки пӯшидани онҳо зарур аст.
• طَفِقَا: оғоз карданд, сар карданд.
• يَخْصِفَانِ: мечаспонданд, ба ҳам мепайвастанд.
• غَوَى: гумроҳ шуд, аз роҳи дуруст берун шуд, яъне аз он чи ки аз ӯ талаб шуда буд, дур шуд.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Одам ва Ҳавво аз он дарахте, ки Худованд онҳоро аз хӯрдани он манъ карда буд, хӯрданд. Пас аз хӯрдан, шармгоҳҳои онҳо, ки то он вақт пӯшида ва пинҳон буданд, ошкор шуданд. Онҳо фавран ба ҷустуҷӯи чизе баромаданд, ки худро бо он бипӯшанд, ва аз баргҳои дарахтони биҳишт гирифта, ба якдигар мечаспонданд ва ба бадани худ мепайвастанд, то ки шармгоҳи худро бипӯшанд. Одам алайҳис-салом фармони Парвардигори худро, ки аз хӯрдани он дарахт наҳй карда буд, риоя накард ва аз он чи ки аз ӯ талаб шуда буд, дур шуд. Ин амал аз рӯи фаромӯшӣ ва заъфи инсонӣ буд, на аз рӯи саркашӣ ва инкор.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Инсон табиатан заъиф ва фаромӯшкор аст; агар Худованд ӯро дастгирӣ накунад, метавонад хато кунад. Ин моро водор мекунад, ки ҳамеша аз Худо ёрӣ пурсем ва ба Ӯ таваккул кунем.
• Худованд сифати пардапӯшӣ ва ҳифзи шармро дар инсонҳо ҷой кардааст; ин неъматест, ки бояд шукри онро ба ҷо орем ва покдоманӣ ва ҳифзи шармро нигоҳ дорем.
• Хато кардани инсон маънои онро надорад, ки ӯ аз раҳмати Худо маҳрум аст; балки бояд тавба кунад ва ба сӯи Худованд баргардад, зеро Худованд тавбакунандагонро дӯст медорад.
• Қиссаи Одам ва Ҳавво дарс аст барои ҳамаи инсонҳо, ки ҳамеша эҳтиёт бошанд ва аз ҳудуди Худованд берун нараванд, то ки дар дунё ва охират комёб шаванд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳатто қиссаҳои паёмбаронро бо ростӣ ва бе парда нақл мекунад, то ки мардум аз онҳо ибрат гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.