Сураи Та Ха — Оят 120

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَوَسْوَسَ: васваса кард, яъне дар дил андохт ва пинҳонӣ даъват намуд.
• الشَّيْطَانُ: шайтон, ки душмани ошкори инсон аст.
• شَجَرَةِ الْخُلْدِ: дарахти ҷовидонӣ, яъне дарахте ки гумон мерафт ҳар кас аз он бихӯрад ҳаргиз намирад.
• لَا يَبْلَىٰ: фанo намешавад, тамом намегардад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Одам (алайҳис-салом) ва Ҳавво дар биҳишт қарор гирифтанд ва Худованд онҳоро аз наздик шудан ба дарахти махсус наҳй кард, шайтон ки душмани қадимии инсон аст, ба онҳо васваса кард. Вай ба тариқи пинҳонӣ ва фиребкорона ба дили Одам роҳ ёфт ва гуфт: «Эй Одам, оё туро ба дарахте роҳнамоӣ кунам, ки ҳар кас аз он бихӯрад, ҳамеша зинда мемонад ва ҳаргиз намирад, ва ба подшоҳие даст меёбад, ки ҳеҷ гоҳ фанo намешавад ва поён намеёбад?»

Шайтон бо ин суханони худ дар дили Одам орзуи ҷовидонӣ ва подшоҳии абадиро бедор кард, то ки ӯро ба нофармонии Худованд водор созад. Ин оят нишон медиҳад, ки шайтон ҳамеша бо роҳҳои гуногун кӯшиш мекунад, ки инсонро аз роҳи рост гумроҳ кунад, ва ҳатто ба паёмбарон низ васваса мекунад, то онҳоро ба хато андозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша ҳушёр бошад, зеро шайтон ҳатто ба наздиктарин бандагони Худо низ васваса мекунад.
• Шайтон ҳақиқатро бо суханони зебо ва фиребанда ороста мекунад, то инсонро ба гумроҳӣ кашад.
• Ҳаёти ҷовидонӣ ва подшоҳии абадӣ танҳо аз ҷониби Худованд ато мешавад, на бо нофармонӣ аз Ӯ.
• Инсон бояд ба ваъдаҳои Худованд қаноат кунад ва аз орзуҳои бардурӯғи шайтонӣ дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон ҳатто саргузашти паёмбаронро низ нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи ростро пайравӣ кунем.