சூரா தாஹா — வசனம் 121

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• سَوْآتُهُمَا (சவ்ஆதுஹுமா): இருவரின் வெட்கத் தலங்கள் (மறைவிடங்கள்).
• طَفِقَا (தஃபிகா): இருவரும் தொடங்கினர் / முயன்றனர்.
• يَخْصِفَانِ (யக்ஸிஃபான்): ஒட்டுதல் / இணைத்தல் (இலைகளை ஒன்றின் மீது ஒன்றாக வைத்து மூடுதல்).
• غَوَى (கவா): வழிதவறினார் / நோக்கத்தை இழந்தார்.

விளக்கம்:

இறைவன் விலக்கிய அந்த மரத்திலிருந்து ஆதம் (அலை) அவர்களும் ஹவ்வா (அலை) அவர்களும் உண்டதும், அவ்விருவரின் மறைவிடங்களும் வெளிப்பட்டன. அதற்கு முன் அவை மறைந்திருந்தன. உடனே அவ்விருவரும் சொர்க்கத்தின் மர இலைகளை எடுத்து, அவற்றை ஒன்றோடு ஒன்று இணைத்துத் தங்கள் மறைவிடங்களை மூட முயன்றனர். ஆதம் (அலை) அவர்கள் தம் இறைவனின் கட்டளையை மீறி, விலக்கப்பட்ட மரத்திலிருந்து உண்டதன் மூலம் தவறு செய்தார்; அவர் எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிலையிலிருந்து வழிதவறி, தனக்குரிய கண்ணியத்தை இழந்தார்.

பயன்கள்:

1. பாவம் செய்வது மனிதனின் இழிவுக்குக் காரணமாகிறது; அது அவனது கண்ணியத்தைக் குறைத்து, மானத்தைப் பறிக்கிறது.
2. மனிதன் தவறு செய்தாலும், உடனடியாக அதை மறைக்க முயல்வதும், திருந்த வழிதேடுவதும் இயற்கையான மனிதப் பண்பாகும் — இது பாவத்திலிருந்து மீள்வதற்கான முதல் படி.
3. இறைவனின் கட்டளைக்கு மாற்றம் செய்வது, எவ்வளவு பெரிய நிலையில் இருந்தாலும், வழிகேட்டிற்கும் இழப்பிற்கும் வழிவகுக்கும் என்பதற்கு ஆதம் (அலை) அவர்களின் வரலாறே சான்று.
4. இறைவன் தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்கும் அடியார்களை மன்னிக்கிறான்; எனவே பாவம் செய்தவர் யாரும் இறைவனின் கருணையிலிருந்து நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது.