සූරා තාහා — ආයාත් 121

වචනාර්ථ:

• سَوْآتُهُمَا – ඔවුන් දෙදෙනාගේ රහස් ස්ථාන (ලජ්ජාස්ථාන)
• يَخْصِفَانِ – ඔවුන් දෙදෙනා අලවමින් සිටියහ (කොළ එකිනෙකට සම්බන්ධ කරමින්)
• فَغَوَى – එමගින් ඔහු නොමඟ ගියේය / අපේක්ෂිත ඉලක්කයෙන් ඉවතට හැරුණේය

අර්ථ විවරණය:

අල්ලාහ් තආලා තහනම් කළ ගසින් ආදම් සහ හව්වා (ඔවුන් දෙදෙනාටම) අනුභව කළහ. එවිට ඔවුන් දෙදෙනාගේ රහස් ස්ථාන (ලජ්ජාස්ථාන) ඔවුන්ට ප්රකට විය. මීට පෙර ඒවා ඔවුන්ගේ ඇස්වලින් වැසී තිබුණි. එවිට ඔවුන් දෙදෙනාම ස්වර්ගයේ ගස්වල කොළ (විශේෂයෙන් අත්තික්කා කොළ) ගලවා ඒවා එකිනෙකට සම්බන්ධ කරමින් තම රහස් ස්ථාන වසා ගැනීමට පටන් ගත්හ. මෙලෙසින් ආදම් තම ස්වාමිවූ අල්ලාහ්ගේ අණට පටහැනි විය. ඔහු තහනම් කළ ගසට ළං නොවීමේ අණ ඉටු නොකළ බැවින් ඔහු අපේක්ෂිත ඉලක්කයෙන් ඉවතට හැරී නොමඟ ගියේය.

පාඩම් සහ උපදේශ:

• මෙම සිදුවීම තුළින් අල්ලාහ්ගේ අණට අවනත නොවීමේ ප්රතිඵලය කෙතරම් බරපතල දැයි අපට වැටහේ. පාපය නිසා ලජ්ජාව සහ අපහසුතාවය ඇති වන බව මෙයින් පැහැදිලි වේ.
• ආදම් නබි (ඔහුට ශාන්තිය අත්වේවා) තම වරද වටහාගෙන පසුතැවිලි වීම අපට උතුම් ආදර්ශයකි. දෝෂයක් සිදු වූ විට එය පිළිගෙන අල්ලාහ්ගෙන් සමාව ඉල්ලීම මහත් ගුණයකි.
• අල්ලාහ්ගේ දයාව අතිමහත් ය. ඔහුගේ ගැතියා පසුතැවිලි වී යහමඟට හැරුණොත් ඔහුට සමාව දෙන බව මෙම සිදුවීමෙන් පසු ආදම්ට සමාව දුන් ආකාරයෙන් පැහැදිලි වේ.
• ස්වර්ගයේ සුන්දරත්වය හා එහි ඇති සැප සම්පත් අපට මෙයින් මතක් වේ. එමෙන්ම එය ලබා ගැනීමට අල්ලාහ්ගේ අණට අවනත වීම අත්යවශ්ය බව ද අපට වැටහේ.
• මනුෂ්යයා දුර්වල බවත්, වැරදි කළ හැකි බවත් මෙයින් පැහැදිලි වේ. නමුත් වැදගත් වන්නේ වැරැද්දෙන් පසු යහමඟට හැරීමයි.