Surah Taha — Aya 121

Ma’anonin Kalmomi:

• سَوْآتُهُمَا: al’aurar su biyun (mutanen da suke bukatar su rufa).
• يَخْصِفَانِ: suna manna da haɗa (ganye) a jikin jikinsu, wato suna rufe kansu da ganyen aljanna.
• فَغَوَى: ya ɓace daga abin da aka umarce shi, ya kauce wa hanya madaidaiciya.

Tafsirin Ayar:

Bayan da Adamu da Hauwa’u suka ci daga itaciyar da Allah ya hana su kusantarta, sai al’aurarsu ta bayyana a gare su, alhali kuwa a da tana ɓoye daga idanunsu. Nan take suka fara diban ganyen itatuwan aljanna suna manna wa jikinsu don su rufa wa kansu abin da ya bayyana na al’aurarsu. Amma Adamu ya saba wa umarnin Ubangijinsa ta hanyar cin itaciyar da aka hana shi, don haka ya ɓace daga abin da aka nufa da shi na ɗaukaka da zama a aljanna, ya faɗa cikin kuskure da wahala.

Fa’idodin Darasi:

1. Nuna cewa mutum yana iya yin kuskure, amma babban abu shine tuba da komawa ga Allah, kamar yadda Adamu ya yi daga baya.
2. Imani da cewa Allah yana son ya bayyana wa mutane rahamarsa ta hanyar gafartawa bayan tuba, don haka kada mai laifi ya yanke ƙauna.
3. Koyar da cewa kunya da rufe al’aura dabi’a ce ta asali a cikin mutum, kuma Musulunci ya inganta wannan dabi’a mai daraja.
4. Gargaɗi cewa bin son zuciya da shaidan yana kaiwa ga ɓata hanya, amma neman shiriya daga Allah shine mafita.
5. Ƙarfafa wa muminai cewa duk da girman kuskure, Allah mai gafara ne kuma yana buɗe ƙofar tuba ga dukan bayinsa.