Sure Tâhâ — Ayet 121

Kelime Anlamları:

• Febedet lehümâ sev'âtühümâ: İkisinin avret yerleri (mahrem yerleri) açığa çıktı, görünür oldu.
• Tafikā: Başladılar, koyuldular.
• Yahsifân: Yapıştırıyorlardı, üst üste koyuyorlardı, dikiyorlardı.
• Feğavâ: Doğru yoldan saptı, azdı, helâk oldu.

Tefsir:

Hz. Âdem ve eşi Hz. Havvâ, Allah'ın kendilerine yasakladığı o ağaca yaklaşma emrini unutup şeytanın vesvesesine uydular ve o ağacın meyvesinden yediler. İşte o an, kendilerinden gizlenmiş olan avret yerleri açığa çıktı. Bu, günahın ve ilâhî emre muhalefetin hemen ardından gelen bir sonuçtu; çünkü itaatin elbisesi üzerlerinden kalkmıştı. Bunun üzerine utanç içinde, cennet ağaçlarının yapraklarını (özellikle incir yaprağını) toplayıp birbirine ekleyerek ve dikerek avret yerlerini örtmeye çalıştılar. Bu hâl, insanın fıtratında var olan haya duygusunun ve örtünme ihtiyacının ne kadar derin olduğunu gösterir.

Hz. Âdem, Rabbine karşı geldi; kendisine yasaklanan ağaçtan yiyerek emre muhalefet etti ve böylece ğavâ oldu, yani kendisinden istenen asıl hedefi ıskaladı, o yüce makama ulaşma yolunda şaşkına döndü ve bu hatası yüzünden ilâhî rahmetten uzaklaşma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı.

Bu kıssada bizim için çok büyük dersler vardır. Ey insan! Günahın neticesi, dünyada da ahirette de utanç ve pişmanlıktır. Ama unutma ki Allah'ın rahmeti geniştir; Hz. Âdem'in ardından gelen tövbesi ve duası, onun affedilmesine vesile olmuştur. Sen de ne zaman bir hata işlesen, hemen tövbe kapısına koş; çünkü o kapı, kıyamete kadar açıktır. Bu kıssa, insanın zayıflığını, şeytanın düşmanlığını ve Allah'ın affediciliğini gözler önüne serer. Rabbimiz, bizleri Hz. Âdem gibi hata edip de tövbe edenlerden eylesin; günahın utancıyla değil, tövbenin huzuruyla yaşamayı nasip etsin.