Сураи Та Ха — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «وَزِيرًا»: ёвар, мададгор, касе ки дар корҳо кумак мекунад.

— «أَهْلِي»: хонаводаи ман, наздиконам.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) аз Парвардигораш хоҳиш кард, ки синаашро кушода гардонад, кори ӯро осон созад ва забонашро равшан кунад, боз ба Худованд муроҷиат намуда, гуфт: «Барои ман аз хонаводаам ёваре таъин кун, ки дар расонидани рисолат ва иҷрои корҳо мададгорам бошад». Ӯ мехост касе аз наздиконаш дар ин кори сангин ҳамроҳаш гардад, то паҳлӯяшро қавӣ созад ва дар таблиғи паёмҳои илоҳӣ ӯро ёрӣ диҳад. Ин хоҳиш нишонаи он буд, ки Мӯсо (алайҳис-салом) дарк мекард, ки кори даъват ва расонидани рисолат кори бузург ва пурмашаққат аст ва ба ёвари боэътимод ниёз дорад. Худованд ин дуоро қабул кард ва бародараш Ҳорунро ёвари ӯ гардонд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон метавонад дар корҳои нек аз Худованд ёрӣ ва мададгор талаб кунад, зеро ҳеҷ кас бе ёрии Ӯ корҳои бузургро анҷом дода наметавонад.

— Дархости кумак аз наздикон ва хонавода дар роҳи нек ва хайр кори некӯст ва нишонаи хирадмандӣ аст.

— Кори даъват ва омӯзонидани хайр кори дастаҷамъӣ аст; инсон бояд дар ин роҳ ёварони некро ҷустуҷӯ кунад.

— Худованд дуои бандагони солеҳро мешунавад ва ба онҳо посух медиҳад, ки ин умедворӣ ба раҳмати Ӯро зиёд мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва паёмҳои илоҳӣ рӯй орем, зеро дар онҳо роҳнамоии равшан барои ҳаёти дуруст ва некӯст.