Сураи Аль-Анбия — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اقْتَرَبَ: наздик шуд, наздик омад.
• لِلنَّاسِ: барои мардум, ба сӯи мардум.
• حِسَابُهُمْ: ҳисоби онҳо, яъне ҳисобу китоби аъмоли онҳо дар рӯзи қиёмат.
• غَفْلَةٍ: ғафлат, бехабарӣ, саргармӣ ба чизе ва фаромӯш кардани чизе муҳимтар.
• مُعْرِضُونَ: рӯйгардонҳо, рӯй тофтаҳо, яъне аз ин ҳақиқат рӯй мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки вақти ҳисобу китоби мардум барои аъмоле, ки дар дунё анҷом додаанд, ба онҳо наздик шудааст. Ин ҳисоб дар рӯзи қиёмат ба вуқӯъ мепайвандад ва он рӯз ҳатман хоҳад омад. Аммо бо вуҷуди ин наздикӣ, бисёре аз мардум дар ғафлат ва бехабарӣ қарор доранд ва аз ин ҳақиқати бузург рӯй мегардонанд. Онҳо худро ба дунё машғул карда, охиратро фаромӯш намудаанд ва барои он рӯзи сахт омодагӣ намебинанд.

Ин оят ҳамчун огоҳӣ ва тарсоне барои онҳоест, ки рӯзи қиёматро инкор мекунанд. Ҳарчанд дар замони нозил шудан, мухотиби асосӣ кофирони Қурайш буданд, аммо маънои он умумӣ аст ва ҳамаи мардумро дар бар мегирад. Ҳар инсоне бояд бидонад, ки рӯзе амалҳояш мавриди ҳисоб қарор мегирад ва аз ӯ дар бораи онҳо пурсида мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзи ҳисоб ҳатман меояд, пас бояд худро барои он рӯз омода кунем.
• Ғафлат ва рӯйгардонӣ аз ёди охират сабаби зиён ва пушаймонӣ мегардад, бинобар ин бедорӣ ва ҳушёрӣ лозим аст.
• Қуръон бо огоҳиҳои хеш моро аз бехабарӣ наҷот медиҳад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят раҳмати Худовандро нишон медиҳад, ки пеш аз омадани рӯзи ҳисоб моро огоҳ мекунад, то тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ҳар кас бояд бидонад, ки ҳеҷ амале, хурд ё бузург, аз ҳисоб берун намемонад ва ин боиси он мегардад, ки инсон бо ихлос ва тақво зиндагӣ кунад.
• Ин оят моро ба сӯи адолати Худованд дар рӯзи қиёмат раҳнамун мекунад, ки ҳеҷ кас бе ҳисоб намемонад ва ин адолат ба дили инсон оромиш мебахшад.