سورت انبياء — آیت 29

د مهمو کلمو معنا:

• «مِن دُونِهِ»: له الله پرته، د الله سره شریک.
• «نَجْزِيهِ»: هغه ته سزا ورکوو.
• «الظَّالِمِينَ»: هغه کسان چې ظلم کوي، یعنې کافران او مشرکان.

د آیت تفسیر:

که چېرې له دغو مخلوقاتو (ملائکو، پېغمبرانو او نورو) څخه چا وویل — که څه هم دا یوازې فرضي خبره ده — چې زه له الله پرته معبود یم، نو موږ به هغه ته د جهنم سزا ورکړو. دا ډول سزا موږ د هغو ټولو ظالمانو ته ورکوو چې د الله په عبادت کې شرک کوي او د الوهیت او عبادت حق په بل ځای کې ږدي. دا آیت د دې لپاره راغلی چې وښیې چې حتی ملائکې هم که داسې ادعا وکړي، له سزا نه نه بچ کېږي؛ نو څنګه انسانان چې د الله پرته نور معبودان غوره کوي، باید د الله له عذاب نه ووېرېږي. دا خبره د فرض په توګه ویل شوې ده، ځکه چې ملائکې د الله پاک بنده ګان دي او هیڅکله داسې ادعا نه کوي، خو دا یو خبرداری دی چې د الله په نزد د مقام او مرتبې هیڅ توپیر نشته — هر څوک چې شرک وکړي، سزا به یې ویني.

فايدې:

• دا آیت د الله تعالی د عدل او انصاف ښکارندوی دی، چې د هغه په نزد هیڅوک له قانون نه مستثنیٰ نه دی؛ حتی ملائکې هم که خطا وکړي، سزا ورکول کېږي.
• دا آیت د توحید په اهمیت ټینګار کوي او مسلمانان هڅوي چې یوازې د الله عبادت وکړي او له هر ډول شرک څخه ځان وساتي.
• دا آیت د اسلام د رحمت او عدالت ښودنه کوي، چې هر ظالم ته به خپله سزا ورکړل شي، او دا د مسلمانانو لپاره د امید او ډاډ سرچینه ده چې الله به د حق خاوندانو ملاتړ وکړي.