Сураи Аль-Хаджж — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «اتَّقُوا»: битарсед, худро нигаҳ доред аз азоби Худо бо иҷрои фармонҳояш ва тарки манъҳояш.

— «زَلْزَلَةَ»: ҷунбиш ва ларзиши сахт.

— «السَّاعَةِ»: рӯзи қиёмат.

— «عَظِيمٌ»: бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Эй мардум! Аз Парвардигори худ битарсед ва худро аз азоби Ӯ нигаҳ доред, бо иҷро кардани он чизе ки ба шумо фармон додааст ва даст кашидан аз он чизе ки шуморо аз он манъ кардааст. Ҳамоно он ҷунбиш ва ларзиши сахти замин, ки ҳангоми омадани рӯзи қиёмат ба вуқӯъ мепайвандад ва ҳама ҷонибҳои заминро мешикофад, чизи бисёр бузург аст. Бузургии онро касе тавсиф карда наметавонад ва кайфияти онро танҳо Парвардигори ҷаҳониён медонад. Ин ларзиш ба монанди заминларзаҳои дунёст, аммо дар ниҳояти шиддат аст. Ба ақидаи аксари уламо, ин ларзиш дар дунё бар он касоне рӯй медиҳад, ки қиёмат бар онҳо барпо мешавад; баъзеҳо гуфтаанд, ки он дар рӯзи қиёмат бар тамоми ҷаҳониён воқеъ мегардад. Ин ҳама ҳодисаҳои даҳшатнок боиси он аст, ки инсон бояд бо амалҳои некӯ барои он рӯз омодагӣ бинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят тамоми мардумро ба тақво ва парҳезгорӣ даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот дар дунё ва охират аст.

— Ёдоварии рӯзи қиёмат ва даҳшатҳои он дили инсонро бедор мекунад ва ӯро аз ғафлат ва бепарвоӣ нигаҳ медорад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди Худо бошад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, то дар он рӯзи сахт дар амон бошад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Худо бепоён аст ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон намемонад.

— Даъвати умумӣ ба сӯи Худо ва тақво собит мекунад, ки ислом дини ҳамаи мардум аст ва ҳар кас метавонад бо тавба ва амали нек ба сӯи Ӯ наздик шавад.

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки барои охират омодагӣ бинад ва аз неъматҳои дунё ба таври дуруст истифода барад.