Сураи Аль-Хаджж — Оят 2

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تَذْهَلُ»: фаромӯш мекунад, аз ёд мебарорад, диққаташ пароканда мешавад.

— «مُرْضِعَةٍ»: зани ширдиҳанда, модаре, ки кӯдакро шир медиҳад.

— «ذَاتِ حَمْلٍ»: зани ҳомила, бордор.

— «سُكَارَىٰ»: мастон, мастшудагон.

— «عَذَابَ»: азоб, ҷазо.

1. Тафсири оят:

Рӯзе, ки мардум он заминҷунбии бузург ва қиёматро мебинанд, ҳама чиз дигаргун мешавад. Он қадар ҳарос ва даҳшат азим аст, ки ҳар модари ширдиҳанда кӯдаки ширхораи худро, ки ҳанӯз пистонашро дар даҳон дорад, фаромӯш мекунад ва аз ӯ ғофил мешавад. Ҳар зани бордор ҳомилаи худро пеш аз вақт мепартояд, зеро шиддати тарс ва ваҳшат тоқати ӯро мешиканад. Мардумро чун мастон мебинӣ, ки қадамҳояшон ларзанда ва ақлашон пароканда аст, ҳол он ки онҳо аз шароби дунё маст нестанд, балки шиддати азоби Худованд ва даҳшати он рӯз ақлу ҳуши онҳоро аз байн мебарад. Ин ҳама нишонаи он аст, ки азоби Парвардигор бисёр сахт ва таҳаммулнопазир аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.

— Даҳшати он рӯз ба қадрест, ки ҳатто меҳрубонии модар ба фарзанд ва ғамхории ӯ нобуд мешавад; ин нишон медиҳад, ки ҳама бояд барои он рӯз омодагӣ бинанд.

— Ин оят моро ба тавба ва амалҳои нек ташвиқ мекунад, то аз азоби сахти Худо дар амон бошем.

— Ваъдаи ҷазои Худо адолатмандона аст; ҳар кас дар дунё некӣ кунад, дар охират подоши нек мегирад ва ин умедворӣ ба дилҳо оромӣ мебахшад.

— Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш дилҳоро бедор мекунад ва моро ба сӯи роҳи рост ҳидоят менамояд.