سورت حج — آیت 12

د معنايي کلمې:

• «يَدْعُو»: بندګي کوي، رابولي، عبادت کوي.
• «مِن دُونِ اللهِ»: له الله پرته نور څه.
• «مَا لَا يَضُرُّهُ»: هغه څه چې ضرر نشي رسولی.
• «وَمَا لَا يَنفَعُهُ»: هغه څه چې ګټه نشي رسولی.
• «الضَّلَالُ الْبَعِيدُ»: له حق څخه ډېر لرې والی او بې لارې توب.

تفسير:

دا آيت د هغه چا په اړه دی چې له الله پرته نور معبودان بندګي کوي. هغه څه چې دوی يې بندګي کوي، نه هغوی ته ضرر رسولی شي که پرېږدي يې، او نه هم هغوی ته ګټه رسولی شي که عبادت يې وکړي. دا بتان او معبودان هېڅ واک او اختيار نه لري؛ نه د ګټې رسولو توان لري او نه د ضرر د لرې کولو. داسې معبود ته خطاب کول او بندګي يې کول، د حق څخه ډېر لرې والی او ښکاره بې لارې توب دی. ځکه چې عاقل انسان داسې څه ته مخه نه کوي چې نه ورته ګټه ورسوي او نه يې ضرر لرې کړي. دا کار د هغه چا په څېر دی چې په تياره کې د يوې داسې لارې پسې ګرځي چې هيڅ ځايه نه رسي. د دې آيت مفهوم دا دی چې د الله پرته نورو ته عبادت کول، تر ټولو لويه تېروتنه او له حق څخه تر ټولو لرې والی دی.

فايدې:

• دا آيت موږ ته ښيي چې د الله پرته نورو ته عبادت کول بې ګټې کار دی، ځکه چې هغوی نه موږ ته ګټه رسولی شي او نه ضرر لرې کولی شي.
• دا چې الله تعالی يوازې هغه ذات دی چې ګټه او ضرر يې په لاس کې دی، نو بايد يوازې له هغه څخه مرسته وغواړو او يوازې هغه ته عبادت وکړو.
• دا آيت د توحيد په اهميت رڼا اچوي او موږ ته يادونه کوي چې د الله پرته بل څه ته مخه کول، له حق څخه لرې والی او بې لارې توب دی.
• دا چې د انسان عقل او فطرت هم دا غواړي چې يوازې هغه څوک عبادت کړي چې واکمن او قادر وي، نو بايد خپل عبادت او دعا يوازې الله ته وړاندې کړو.