Сураи Аль-Хаджж — Оят 50

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَغْفِرَةٌ — бахшиши гуноҳҳо, пӯшидани хатоҳо ва гузашт кардан аз онҳо.
• رِزْقٌ كَرِيمٌ — ризқи некӯ ва арзанда, ки ҳеҷ гоҳ канда намешавад ва он Ҷаннат аст.

1. Тафсири оят:

Пас касоне, ки ба Аллоҳ ва Расули Ӯ имон оварданд ва ин имон дар дилҳояшон устувор гардид, ва амалҳои некӯ ва шоиста анҷом доданд — барои онҳо назди Парвардигорашон бахшишест, ки бо он гуноҳҳояшонро мепӯшонад ва аз хатоҳояшон мегузарад, ва ризқи некӯ ва арзандаест, ки ҳеҷ гоҳ канда намешавад ва он Ҷаннат аст. Ин подоши бузург барои онҳоест, ки роҳи имон ва амали солеҳро пеш гирифтанд ва ба даъвати Расули Худо ҷавоб доданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Имон танҳо гуфтор нест, балки бояд бо амалҳои некӯ ҳамроҳ бошад; ҳар касе ки имон ва амали солеҳро якҷоя дошта бошад, ба бахшиш ва ризқи арзандаи Худо умедвор аст.
• Аллоҳи Таъоло гуноҳҳои бандагони мӯъмини худро мебахшад ва онҳоро аз азоб наҷот медиҳад — ин нишонаи раҳмати бепоёни Ӯст.
• Ризқи некӯ ва арзандае, ки Худо ваъда додааст, Ҷаннат аст — ҷое ки неъматҳояш абадӣ ва бепоён аст ва ҳеҷ гоҳ тамом намешавад.
• Ин оят ба ҳар инсон умед мебахшад, ки роҳи имон ва амали солеҳро интихоб кунад, зеро подоши Худо барои некӯкорон бузург ва арзанда аст.
• Қуръон китобест, ки роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳад ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, ба хайру баракат ва ризқи Худо ноил мегардад.