Сураи Аль-Хаджж — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.

— «مُّبِينٌ»: равшан, ошкор, возеҳ дар бимдиҳӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд: бигӯ, эй мардум, ман танҳо бимдиҳандае барои шумо ҳастам, ки паёми Парвардигорро ба шумо мерасонам ва шуморо аз азоби Ӯ огоҳ мекунам. Ин бимдиҳии ман равшан ва ошкор аст, ҳеҷ абҳам ва пӯшидагие дар он нест. Вазифаи ман танҳо расонидани ин бимдиҳӣ аст, на таъҷил ё таъхири азоб; ин кор ба Худованд вогузор аст. Пас касе ки ба Худо ва Паёмбараш имон оварад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, барои ӯ омурзиш ва ризқи некӯ — Ҷаннат — хоҳад буд, ки ҳеҷ гоҳ канда намешавад. Ва онҳое ки бо такзиб ва мухолифат мекӯшанд, то оёти Қуръонро ботил созанд, онҳо аҳли оташи сӯзон ҳастанд ва ҳамеша дар он мемонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Паёмбар (с) рисолати раҳмат ва огоҳист, на зӯроварӣ ва маҷбурӣ.

— Худованд ба бандагонаш роҳи наҷотро тавассути бимдиҳӣ равшан месозад, то ҳеҷ кас баҳонае надошта бошад.

— Ваъдаи омурзиш ва ризқи ҷовидонӣ барои муъминони некӯкор дилҳоро умедвор ва ором месозад.

— Оят моро ташвиқ мекунад, ки паёми Ҳақро бипазирем ва аз саркашӣ ва такзиб дурӣ ҷӯем, зеро оқибати он ногувор аст.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар ки ба он гӯш диҳад ва амал кунад, ба саодати дуняву охират мерасад.