Сураи Аль-Хаджж — Оят 51

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• سَعَوْا: кӯшиш карданд, талош намуданд, ҳаракат карданд.
• مُعَاجِزِينَ: аз решаи «аҷз» — яъне касоне, ки гумон мекунанд, ки Худоро нотавон мекунанд ва аз Ӯ гурехта метавонанд, ё ин ки бо Худо муқобилат ва рақобат мекунанд.
• الْجَحِيمِ: оташи сӯзон, дӯзах.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки бо оятҳои Худо муқобилат карда, барои ботил сохтани онҳо талош мекарданд. Онҳо бо инкори оятҳои Қуръон ва паёмҳои Худо кӯшиш мекарданд, ки ҳақро пинҳон кунанд ва мардумро аз роҳи рост боздоранд. Онҳо гумон мекарданд, ки метавонанд Худоро нотавон кунанд ва аз ҷазои Ӯ бигурезанд, ё ин ки касе нест, ки онҳоро барои амалҳои бадашон ҳисобот диҳад. Аммо ин гумон ботил аст, зеро Худо бар ҳама чиз тавоност ва ҳеҷ кас аз дасти Ӯ наметавонад бигурезад.

Чунин одамон, ки бо ҳақ муқобилат мекунанд ва барои нест кардани оятҳои Худо талош менамоянд, аҳли дӯзах ҳастанд. Онҳо дар оташи сӯзон ҷовидона хоҳанд монд ва аз он ҷо ҳеҷ гоҳ берун нахоҳанд шуд. Ин ҷазои одилона барои он аст, ки онҳо бо вуҷуди дидани нишонаҳои равшани Худо, ба онҳо имон наоварданд ва ба муқобили ҳақ истодагӣ карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо оятҳои Худо бояд бо эҳтиром ва итоат муносибат кунем, на бо муқобилат ва инкор.
• Худо тавоност ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисобу китоби Ӯ бигурезад; ҳамаи амалҳои мо назди Ӯ сабт шудаанд.
• Ин оят огоҳии ҷиддӣ барои онҳоест, ки бо ҳақ муқобилат мекунанд, то пеш аз марг тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ислом дини ҳақ ва адолат аст; он касоне, ки ба он имон меоваранд ва амалҳои нек мекунанд, подоши бузург ва ҷовидона дар Ҷаннат доранд.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи наҷот ва саодатро хоҳад ёфт.