Surja En-Nur — Ajet 11

Kuptimet e fjalëve:

• El-Ifk: gënjeshtra e madhe, shpifja e rëndë, akuzimi i rremë.
• Usbetun: grup njerëzish, turmë.
• Kibrehu: pjesën më të madhe të tij, barrën kryesore të tij.

Tefsiri i Ajetit:

O besimtarë, ata që erdhën me shpifjen e madhe – duke akuzuar nënën e besimtarëve, Aishen (radijallahu anha), me vepër të turpshme – janë një grup prej jush, që i përkasin radhëve tuaja, e jo të huaj. Mos mendoni se kjo ngjarje dhe kjo shpifje është e keqe për ju, o familja e nderuar dhe o besimtarë, përkundrazi, ajo është mirësi për ju, sepse përmes saj zbulohet e vërteta, pastrohet nderi i nënës së besimtarëve, ngrihen gradët tuaja te Zoti dhe fshihen gabimet tuaja. Sa i përket atyre që morën pjesë në përhapjen e kësaj shpifjeje, secilit prej tyre do t'i jepet dënimi që meriton sipas pjesëmarrjes së tij në këtë mëkat – kush foli më shumë, do të ketë dënim më të madh, e kush më pak, më të vogël. Por ai që mori përsipër pjesën më të madhe të kësaj shpifjeje dhe e filloi atë – që ishte Abdullah ibn Ubëjj ibn Selul, kreu i hipokritëve – për të ka dënim të madh në Ditën e Gjykimit, duke u futur në fundin më të thellë të zjarrit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Nga ky ajet mësojmë se kur ndodh ndonjë e keqe me besimtarët, ata nuk duhet ta shohin atë vetëm si të keqe, sepse shpesh pas asaj fshihet mirësi e madhe – siç ishte këtu pastrimi i nderit të nënës së besimtarëve dhe ngritja e gradës së saj.
2. Ajeti na mëson se çdo njeri do të marrë dënimin sipas pjesëmarrjes së tij në të keqe, dhe se ai që e nis shpifjen ose e përhap më shumë, ka përgjegjësi më të madhe.
3. Mësojmë gjithashtu se nga radhët e muslimanëve mund të dalin njerëz që bëjnë gabime të mëdha, por kjo nuk do të thotë se i gjithë komuniteti është fajtor – përgjegjësia është individuale.
4. Ajeti tregon kujdesin e madh të Islamit për nderin dhe pastërtinë e njerëzve, veçanërisht të grave të ndershme, dhe se shpifja kundër tyre është prej mëkateve të mëdha që meritojnë dënim të rëndë.