Сураи Аль-Фуркан — Оят 54

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْمَاءِ: об, ки дар ин ҷо ба маънои мани (нутраи мард ва зан) омадааст.
• بَشَرًا: инсон, одам.
• نَسَبًا: хешутабории насабӣ, яъне қаробати хунӣ, ки тавассути падару модар ва фарзандон пайдо мешавад.
• صِهْرًا: хешутабории хонаводагӣ, яъне қаробате, ки тавассути издивоҷ ба вуҷуд меояд.
• قَدِيرًا: тавономанди комил, ки аз ҳар чиз тавон аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки аз об — яъне аз мани мард ва зан — инсонро офарид. Пас аз офариниши инсон, Аллоҳ дар миёни мардум ду навъи хешутаборӣ ва пайвандӣ ба вуҷуд овард: яке қаробати насабӣ, ки тавассути падару модар, фарзандон ва хешовандон пайдо мешавад, ва дигаре қаробати хонаводагӣ, ки тавассути издивоҷ ва пайванди домодӣ ба амал меояд. Ин ду навъи хешутаборӣ боиси пайвандӣ, ҳамкорӣ ва меҳру муҳаббат дар ҷомеаи инсонӣ мегардад. Дар охир Аллоҳ мефармояд, ки Парвардигори ту — эй Паёмбар — бар ҳама чиз тавономанди комил аст ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз карда наметавонад. Аз ҷумлаи қудрати Ӯ ҳамин аст, ки инсонро аз мани мард ва зан офаридааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Аллоҳ тавономанди мутлақ аст ва офариниши инсон аз об (мани) далели равшани қудрати Ӯст.
• Аллоҳ на танҳо инсонро офарид, балки дар миёни онҳо муносибатҳои хешутаборӣ ва хонаводагиро низ ба вуҷуд овард, ки ин неъмати бузург ва боиси устувории ҷомеа аст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки пайвандҳои хешутаборӣ ва хонаводагиро эҳтиром гузорем ва онҳоро мустаҳкам нигоҳ дорем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳамаи ин неъматҳо аз ҷониби Аллоҳи тавономанд аст ва мо бояд ба Ӯ шукргузор бошем.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дини мо дини фитрат, меҳру муҳаббат ва пайвандӣ аст.