Сураи Аш-Шуара — Оят 194

1. Маънои калимаҳо:

• عَلَىٰ قَلْبِكَ: бар дили ту, яъне ба дили ту фурӯд оварда шуд ва онро ҳифз ва фаҳмидӣ.
• لِتَكُونَ: то ки бишавӣ.
• الْمُنذِرِينَ: бимдиҳандагон, огоҳкунандагон аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима идомаи суханони Парвардигор аст дар бораи Қуръони Карим, ки онро Ҷабраили амин бар дили Паёмбар (с) фурӯд овардааст. Яъне ин Қуръон бо забоне равшан ва фаҳмо бар дили ту эй Муҳаммад нозил шудааст, то ту онро пурра дарк кунӣ, ҳифз намоӣ ва маънояшро ба қалб бигирӣ. Ҳикмати ин нозил шудан бар дил он аст, ки ту аз зумраи бимдиҳандагон ва огоҳкунандагон бошӣ — касоне, ки мардумро аз азоби Худо метарсонанд ва онҳоро ба сӯи роҳи рост ҳидоят мекунанд. Пас Қуръон сарчашмаи инзир ва огоҳӣ аст, ва Паёмбар (с) нахустин бимдиҳандаест, ки ин паёмро ба дили худ қабул кардааст, то сипас онро ба мардум расонад.

1. Фавоиди ин оят:

• Қуръон каломи Худост, ки бо амони Ҷабраил бар дили Паёмбар (с) нозил шудааст, на навиштаи башарӣ.
• Худо Қуръонро бар дили Паёмбар (с) фурӯд овард, то ӯ онро бо тамоми вуҷудаш дарк кунад ва ба дили худ ҷой диҳад — ин нишонаи аҳамияти баланди Қуръон аст.
• Ҳадафи асосии нозил шудани Қуръон инзир ва огоҳонидани мардум аз азоби Худост, то онҳо ба роҳи ҳақ баргарданд.
• Паёмбар (с) нахустин бимдиҳанда аст ва паёмҳои Худоро бо дили поки худ қабул кардааст, ки ин барои мо дарси ибрат аст, то Қуръонро бо дил ва ақл қабул кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро на танҳо бо забон, балки бо дил бихонем ва маънои онро дарк кунем, то аз он баҳравар шавем ва дигаронро низ огоҳ созем.