Сураи Аш-Шуара — Оят 195

1. Маънои калимаҳо:

— «بِلِسَانٍ»: бо забон, яъне бо лафз ва ибораҳои забон.

— «عَرَبِيٍّ»: арабӣ, мансуб ба забони араб.

— «مُّبِينٍ»: равшан, возеҳ, фаҳмо ва равшанкунандаи маъно.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима идомаи суханони пешина аст, ки дар бораи Қуръони Карим ва тарзи нозил шудани он сухан меравад. Худованд мефармояд, ки ин Қуръон бо забони арабии равшан ва возеҳ нозил шудааст. Яъне, Паёмбар (с.а.с.) ин ваҳйро бо забони арабӣ қабул кардааст, забони мардуми худ, то ки онҳо маънои онро ба осонӣ дарк кунанд ва ба он бовар оваранд. Ин забон равшан аст, ҳеҷ ибҳом ва печидагӣ дар он нест, то ҳақиқатро пинҳон кунад. Ҳадаф аз нозил шудани Қуръон бо ин забони возеҳ он аст, ки Паёмбар (с.а.с.) аз зумраи огоҳкунандагон бошад ва мардумро бо ин паём аз азоби Худо битарсонад. Ҳамчунин, ин забон барои ҳамаи инсонҳо ва ҷинҳо ҳамчун воситаи фаҳмидан ва пайравӣ кардан хидмат мекунад, зеро маъноҳои он равшан ва далолатҳои он ошкор аст, ба қадре ки барои ислоҳи корҳои дину дунёи онҳо кофист.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон бо забони равшан нозил шудааст, то ҳамагон метавонанд маънои онро бифаҳманд ва ба он амал кунанд.

— Равшанӣ ва возеҳии Қуръон далели он аст, ки он аз ҷониби Худованди доно ва ҳаким нозил шудааст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур ва фаҳмиш хонем ва аз маъноҳои он баҳра гирем.

— Қуръон барои ҳамаи мардум — инс ва ҷин — роҳнамо ва огоҳкунанда аст, ва ин неъмати бузургест, ки бояд шукри онро ба ҷо орем.

— Забони арабӣ ҳамчун забони Қуръон шараф ва аҳамияти бузург дорад ва омӯхтани он барои фаҳмидани каломи Худо кӯмак мекунад.