Сураи Аш-Шуара — Оят 193

1. Маънои калимаҳо:

— «نَزَلَ»: фурӯд овард, овард.

— «الرُّوحُ»: Ҷабраил (алайҳис-салом), ки ӯро «Рӯҳ» меноманд, зеро вай сабаби ҳаёти дилҳо бо ваҳй аст.

— «الْأَمِينُ»: бовафо, амонатдор, ки дар расонидани ваҳй хиёнат намекунад.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони Карим, ки дар он қиссаҳои рост ва суханҳои ҳақиқӣ зикр шудаанд, аз ҷониби Парвардигори оламон нозил шудааст. Онро Ҷабраили амин (алайҳис-салом) фурӯд овардааст, ки ба ваҳйи Худо бовафо ва амонатдор аст. Вай онро бар дили Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хонд, то ӯ онро ҳифз кунад ва бифаҳмад, ва аз бимдиҳандагон барои мардум гардад. Ҳамин тавр, Қуръон бо забони арабии равшан ва возеҳ нозил шудааст, то мардум онро бифаҳманд ва дар ислоҳи корҳои дину дунёи худ аз он ҳидоят гиранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон аз ҷониби Худои Таоло нозил шудааст ва Ҷабраили амин онро овардааст, ки ин боиси боварии комил ба Қуръон мегардад.

— Амонатдории Ҷабраил (алайҳис-салом) дар расонидани ваҳй мисоли олии амонатдорӣ аст ва моро ба амонатдорӣ дар корҳои худ тарғиб мекунад.

— Қуръон бо забони равшан нозил шудааст, то ҳама мардум онро бифаҳманд ва аз он баҳра гиранд; ин моро ба хондани Қуръон ва андеша дар маъноҳои он ҳидоят мекунад.

— Дар ин оят тасаллие барои Паёмбар (с.а.с.) ва мӯъминон аст, ки ваҳй бо амонатдорӣ ва эҳтиёт расонида шудааст, пас дилҳо бояд ором бошанд.

— Қуръон сарчашмаи ҳаёти дилҳо ва ислоҳи ҷомеа аст; ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад.