Сураи Ан-Намль — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «سُلَيْمَانَ»: Сулаймон (алайҳис-салом), паёмбари Худо ва подшоҳи бузург.

— «بِسْمِ اللَّهِ»: ба номи Худо, яъне бо ёд ва номи Парвардигор оғоз мекунам.

— «الرَّحْمَٰنِ»: Раҳмон — Худованди бахшояндае, ки раҳматаш ҳамаи махлуқотро фаро гирифтааст.

— «الرَّحِيمِ»: Раҳим — Худованди меҳрубоне, ки ба бандагони мӯъмини худ раҳмати хосса дорад.

1. Тафсири оят:

Маликаи Сабо ба атрофиёнаш хабар дод, ки ин нома аз ҷониби Сулаймон (алайҳис-салом) фиристода шудааст ва дар оғози он бо номи Худои бахшояндаи меҳрубон — «Бисмиллаҳир-Раҳмонир-Раҳим» — навишта шудааст. Ин нома Сулаймонро тавсия медиҳад, ки аз ҳақиқати ягонагии Худо рӯй нагардонед ва аз худситоӣ ва бартарӣ ҷӯстан даст кашед. Ӯ аз онҳо даъват мекунад, ки ба сӯи ӯ биёянд, дар баробари Худо таслим шаванд ва танҳо Ӯро парастиш кунанд. Ҳамин тавр, ин оят нишон медиҳад, ки Сулаймон (алайҳис-салом) паёмҳои худро бо номи Худои Раҳмон ва Раҳим оғоз мекард ва мардумро ба тавҳид ва итоат даъват менамуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Оғоз кардани корҳо бо номи Худо — «Бисмиллаҳ» — суннати паёмбарон аст ва баракат меорад.

— Номи Худои Раҳмон ва Раҳим моро ба ёд меорад, ки Худо ҳам ба ҳамаи махлуқот меҳрубон аст ва ҳам ба бандагони мӯъмин раҳмати хосса дорад.

— Даъвати Сулаймон (алайҳис-салом) ба тавҳид ва таслим ба Худо нишон медиҳад, ки ҳадафи асосии паёмбарон як будааст: даъват ба ягонагии Худо.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар мукотибаҳо ва корҳои худ бо номи Худо оғоз кунем ва аз худситоӣ дурӣ ҷӯем.

— Қуръон ҳатто номаи подшоҳеро бо номи Худо оғоз шуда нишон медиҳад, ки ин бузургии Қуръон ва роҳнамоии онро барои ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёт собит мекунад.