Сураи Ан-Намль — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَّا تَعْلُوا: ки маънояш "набояд бар ман такаббур кунед" аст. Калимаи "تَعْلُوا" аз решаи "ع ل و" гирифта шуда, маънои баландӣ ва бартарӣ ҷӯстанро дорад, яъне худро аз даъвати ҳақ болотар наҳисобед.
• وَأْتُونِي: "ва ба сӯи ман биёед".
• مُسْلِمِينَ: "дар ҳоле ки таслимшудагони фармонбардор бошед" — яъне гардан ниҳода ба ягонагии Худо ва итоати Ӯ.

1. Тафсири оят:

Ин қисми номаи Сулаймон (алайҳис-салом) аст, ки ба Маликаи Сабо ва қавми ӯ фиристода шуда буд. Дар он Сулаймон паём мерасонад, ки бар ман такаббур накунед ва аз худболоию худписандӣ даст кашед. Ӯ онҳоро даъват мекунад, ки ба сӯи ӯ биёянд, дар ҳоле ки ба Худои ягона таслим шуда, фармонҳои Ӯро қабул кунанд ва аз ширку бутпарастӣ, аз ҷумла парастиши офтоб, ки онҳо ба он машғул буданд, даст бикашанд. Ин даъват на даъвати ҳукмронии шахсӣ, балки даъват ба имон ба Худои ягона ва итоати Ӯ буд. Ҳадаф он аст, ки онҳо бо ихтиёри худ ва бо дили кушод ба ислом ва тавҳид рӯй оваранд, на бо зӯроварӣ ва маҷбурӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати ҳақ бояд бо эҳтиром ва равшанӣ сурат гирад, на бо такаббур ва бартарӣ ҷӯстан.
• Такаббур ва худро боло гирифтан аз даъвати ҳақ монеъ мешавад; инсон бояд фурӯтан бошад, то ҳақро қабул кунад.
• Ислом даъвати таслим шудан ба Худои ягона ва парҳез аз ширк аст, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.
• Ҳар кас метавонад бо ихтиёри худ ба ислом рӯй оварад; ислом дини маҷбурӣ нест, балки дини бовар ва итоати ихтиёрӣ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати ҳақ бо дили кушод посух гӯем ва аз ғурур ва худписандӣ дурӣ ҷӯем, зеро фурӯтанӣ калиди қабули ҳақ аст.