Сураи Ан-Намль — Оят 29

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• المَلَأُ: гурӯҳи ашроф ва бузургони қавм, шахсони бонуфуз ва соҳибмақом.
• أُلْقِيَ إِلَيَّ: ба сӯи ман партофта шуд, ба дасти ман расид.
• كِتَابٌ كَرِيمٌ: номаи арзанда ва гиромӣ, ки қадру эътибори бузург дорад.

1. Тафсири оят:

Подшаҳи Сабо номаро аз Ҳудҳуд гирифт ва онро хонд. Баъд аз хондани нома, вай ашроф ва бузургони қавми худро ҷамъ кард ва ба онҳо гуфт: «Эй бузургон ва ашрофони қавм! Ба ростӣ, ки ба сӯи ман номаи арзандаву гиромӣ партофта шуд». Ин нома аз ҷониби шахси бузург ва соҳибмақом — Сулаймон (алайҳис-салом) — фиристода шуда буд, бинобар ин вай онро «номаи гиромӣ» номид. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки гиромӣ будани нома аз он аст, ки он мӯҳр дошт ва мӯҳр задан нишонаи эҳтиром ва эътибори нома буд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто саргузашти подшаҳон ва қавмҳои гузаштаро бо тарзи зебо ва пурҳикмат баён мекунад, то мардум аз он ибрат гиранд.
• Аз ин оят меомӯзем, ки машварат бо аҳли хирад ва бузургони қавм дар корҳои муҳим суннати некӯ аст.
• Эҳтиром ва арҷгузорӣ ба нома ва паём — нишонаи ақл ва адаб аст; ин хислат дар Ислом тарғиб шудааст.
• Қуръон китобест, ки ҳикматҳои бузургро дар лафзҳои кӯтоҳ ҷамъ кардааст ва ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи рост ва саодатро меёбад.