Сураи Ан-Намль — Оят 33

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• أُولُو: соҳибон, дороёни.
• قُوَّةٍ: қувват, неру — дар ин ҷо мақсуд қувваи ҷисмонӣ ва асбобу олоти ҷангӣ аст.
• بَأْسٍ: далерӣ, шуҷоат ва қудрат дар ҷанг.
• شَدِيدٍ: сахт, пурзӯр.
• الأَمْرُ إِلَيْكِ: кор ба дасти ту аст, қарор аз они туст.
• فَانظُرِي: пас биандеш, бингар (аз решаи «назар» ба маънои андеша ва дидани роҳи дуруст).
• مَاذَا تَأْمُرِينَ: чӣ фармон медиҳӣ, чӣ амр мекунӣ.

1. Тафсири оят:

Он гоҳ бузургони қавми Малика ба ӯ ҷавоб доданд ва гуфтанд: мо мардуми нерумандем, дар баданҳо ва дар воситаҳои ҷангӣ қуввати зиёд дорем, ва мо соҳиби далерӣ ва шуҷоати сахт дар ҷанг ҳастем. Бо ин суханон онҳо ба Малика ишора карданд, ки агар фармон диҳад, мо омодаем ба ҷанг биравем ва бо душман биҷангем. Сипас гуфтанд: эй Малика, қарор ва амр ба дасти туст, ту соҳиби ақл ва андеша ҳастӣ, худат биандеш ва бубин, ки чӣ фармон медиҳӣ. Мо фармони туро гӯш мекунем ва ба ту итоат менамоем ва қодирем онро иҷро кунем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки машварат ва ҳамфикрӣ дар корҳои муҳим — хусусан дар масъалаҳои ҷанг ва сулҳ — сифати некӯи мардуми боақл аст.
• Аз он омӯхтан мумкин аст, ки қувват ва шуҷоат бояд дар хизмати қарори дуруст ва адолат бошад, на воситаи зулм ва худсарӣ.
• Эҳтироми бузургон ба роҳбари худ ва итоат аз фармони ӯ, вақте ки ба хайр ва адолат даъват мекунад, намунаи ахлоқи нек аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пеш аз қабули қарор андеша кунем ва бо ақл ва тадбир амал намоем, на бо шитоб ва ҳавас.
• Қуръон ҳатто суханони мардуми ғайриимонро бо адлу инсоф нақл мекунад, то мо аз ахлоқ ва рафтори онҳо ибрат гирем ва роҳи рост интихоб кунем.