Сураи Ан-Намль — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

— «مُرْسِلَةٌ»: фиристанда.

— «هَدِيَّةٍ»: армуғон, тӯҳфа.

— «فَنَاظِرَةٌ»: интизоршаванда, мунтазир.

— «بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ»: бо чӣ чиз бозмегарданд фиристодашудагон.

1. Тафсири оят:

Подшаҳи Сабо баъд аз шунидани номаи Сулаймон (алайҳис-салом) ва машварат бо аҳли давлат, ба онҳо гуфт: «Ман ба сӯи Сулаймон ва қавми ӯ армуғоне мефиристам, то бибинам, ки фиристодагонам бо чӣ посух ва чӣ натиҷа бозмегарданд». Вай мехост бо ин кор озмоиш кунад, ки Сулаймон подшоҳ аст ё паёмбар. Агар ӯ армуғонро қабул кунад ва аз ҷанг даст кашад, пас ӯ подшоҳи дунёпараст аст ва метавон бо ӯ созиш кард. Аммо агар армуғонро рад кунад ва ба даъвати худ идома диҳад, пас ӯ паёмбари ростқавл аст ва бояд таслим шавад. Инчунин вай мехост бо фиристодани армуғон аз ҷанги харобиовар пешгирӣ кунад, зеро медонад, ки подшоҳон ҳангоми бо зӯр ворид шудан ба шаҳре онро вайрон мекунанд ва азизони мардумашро хор мегардонанд.

1. Фавоид:

— Ақл ва тадбир дар ҳалли мушкилот: подшаҳи Сабо пеш аз ҷанг роҳи гуфтушунид ва озмоишро интихоб кард, ки ин ҳикмати сиёсӣ ва идориро нишон медиҳад.

— Ҷустуҷӯи ҳақиқат: инсон бояд барои шинохтани ҳақ аз воситаҳои гуногун истифода барад, то ба яқин расад.

— Эҳтиром ба паёмбарон ва фиристодагон: фиристодани армуғон ва интизори посух нишонаи эҳтиром ба раванди гуфтушунид аст.

— Дурӣ аз ҷанг ва харобӣ: ислом ҳамеша роҳи сулҳ ва оштӣро тарҷеҳ медиҳад ва аз хунрезӣ ва вайронкорӣ нафрат дорад.

— Ҳушёрӣ дар муқобили душман: подшаҳи Сабо медонист, ки подшоҳон ҳангоми ғалаба шаҳрҳоро хароб мекунанд, бинобар ин кӯшиш кард, ки ин фалокатро пешгирӣ намояд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар зиндагӣ бо хирад, сабр ва тадбир амал кунем ва ҳамеша роҳи сулҳу оштӣ ва ҳақиқатро ҷустуҷӯ намоем, ки ин ҷузъи таълимоти неки ислом аст.