Сураи Ан-Намль — Оят 93

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ал-Ҳамду лиллаҳ: Ҳамаи ситоишҳо ва шукрҳо аз они Худованди бузург аст.
• Оятҳо: Нишонаҳо ва далелҳои қудрати Худо дар офоқу анфус (дар ҷаҳон ва дар худи инсон).
• Ғофил: Бехабар, ғофил аз чизе.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки бигӯ: Ҳамаи ситоишҳо ва шукрҳо барои Худованди ягона аст ба хотири неъматҳои бешумори Ӯ. Худованд ба зудӣ нишонаҳои қудрати худро дар офоқу анфус, дар осмонҳо ва замин, дар ризқу рӯзӣ ва дар ҳаёти худи шумо нишон хоҳад дод, то шумо онҳоро бишиносед ва бифаҳмед, ки онҳо далелҳои Худо ҳастанд ва шуморо ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ мекунанд. Ин шинохтан ва фаҳмидан бояд шуморо ба итоат ва таслим ба ҳақ водор созад. Ва Худованди ту аз он чи шумо мекунед, ғофил ва бехабар нест, балки Ӯ бар ҳамаи аъмоли шумо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ шуморо ба зудӣ барои аъмолатон ҷазо хоҳад дод. Ин оят ҳамчунин баъзе аз муфассирон гуфтаанд, ки ваъдаи азоб дар дунё ба монанди ҷанги Бадр ва фатҳи Макка ва азоби охиратро дар бар мегирад, ки он гоҳ шинохтани оятҳо барои кофирон суд нахоҳад дошт.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ҳамаи ситоишҳо аз они Худованд аст, ки ба мо неъматҳои бешумор ато кардааст; ин моро ба шукргузорӣ ва сипос аз Ӯ водор мекунад.
• Худованд нишонаҳои худро дар ҷаҳон ва дар худи инсон нишон медиҳад, то мо ҳақро бишиносем ва ба он итоат кунем.
• Худованд аз аъмоли мо ғофил нест; Ӯ ҳама чизро мебинад ва медонад, пас бояд аз гуноҳ парҳез кунем ва некӣ кунем.
• Ин оят умедворӣ медиҳад, ки адлу инсофи Худо ҳатман барпо мешавад ва ҳеҷ амале беподош намемонад.
• Қуръон моро ба тафаккур дар оятҳои Худо даъват мекунад, то имон ва яқини мо зиёд шавад ва ба Ислом бештар меҳр бандад.