Сураи Аль-Касас — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• نَمُنَّ: инъом кунем, лутф намоем, неъмат ато кунем.
• اسْتُضْعِفُوا: заъиф ҳисобида шуданд, нотавон карда шуданд, мазлум гардиданд.
• أَئِمَّةً: пешвоён, роҳбарон, касоне ки мардум аз онҳо пайравӣ мекунад.
• الْوَارِثِينَ: ворисон, меросбарандагон, касоне ки баъд аз нобуд шудани дигарон соҳиби замин мешаванд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло хабар медиҳад, ки ирода ва хоҳиши Ӯ чунин аст, ки бар он гурӯҳе, ки дар замин заъиф ва нотавон карда шуда буданд — яъне банӣ Исроил, ки Фиръавн онҳоро дар Миср мазлум ва ҳақир гардонда буд — лутфу марҳамат кунад. Аллоҳ мехоҳад онҳоро аз зулму ситами Фиръавн наҷот диҳад, душманашонро нобуд созад ва онҳоро аз ҳолати заъифӣ ба иззату сарфарозӣ барорад. Ҳамчунин Аллоҳ ирода дорад, ки онҳоро пешвоёни некӣ ва роҳбарони роҳи рост гардонад, то мардум аз онҳо пайравӣ кунанд ва онҳо дар корҳои хайр пешқадам бошанд. Ва Аллоҳ мехоҳад онҳоро вориси замин гардонад — яъне баъд аз нобуд шудани Фиръавн ва қавми ӯ, замину сарватҳои онҳо ба банӣ Исроил бирасад. Ин ваъдаи Аллоҳ аст, ки ҳатман ба амал меояд, зеро иродаи Аллоҳро ҳеҷ чиз боздошта наметавонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳарчанд мӯъминон дар ҷомеа заъиф ва мазлум бошанд ҳам, Аллоҳ онҳоро фаромӯш намекунад ва ваъдаи ёрӣ ва пирӯзӣ ба онҳо медиҳад.
• Аллоҳ адолатпарвар аст ва зулму ситамро ҳеҷ гоҳ беҷавоб намегузорад; золимон саранҷом нобуд мешаванд ва замин ба бандагони солеҳ мерос мемонад.
• Ин оят умедворӣ ва боварро дар дили мӯъминон зиёд мекунад, ки ҳатто дар сахттарин шароит низ бояд ба Аллоҳ таваккал кунанд ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашаванд.
• Аллоҳ мехоҳад бандагони солеҳро пешво ва намунаи мардум гардонад, пас мо бояд ҳамеша дар роҳи некӣ ва хайр пешқадам бошем, то сазовори ин мартаба гардем.
• Ин оят моро ба сабру тоқат ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад, зеро пирӯзӣ ва ёрии Аллоҳ ба сабркунандагон наздик аст.