Сураи Аль-Анкабут — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «كفروا»: инкор карданд, яъне пас аз он ки ҳақ барояшон равшан шуд, онро рад карданд.

— «آيات الله»: нишонаҳо ва далелҳои равшани ягонагии Аллоҳ, ки дар офоқ ва анфус (ҷаҳон ва худи инсон) вуҷуд доранд.

— «لقائه»: вохӯрӣ бо Аллоҳ дар рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби он рӯз.

— «يئسوا»: ноумед шуданд, яъне умеди некӣ аз онҳо бурида шуд.

— «رحمة»: раҳмати Аллоҳ, ки мӯъминонро дар охират ба биҳишт мерасонад.

— «عذاب أليم»: азоби дардовар ва сахт.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки нишонаҳои равшани Аллоҳро инкор карданд ва вохӯрӣ бо Ӯ дар рӯзи қиёматро рад намуданд, ҳақиқатан аз раҳмати Аллоҳ ноумед гаштанд. Онҳо ба сабаби инкори худ ҳеҷ гоҳ ба биҳишт дохил намешаванд ва барояшон дар охират азоби дардовар омода аст. Ин оят ҳамчун огоҳии ҷиддӣ ба мардуми Макка ва ҳамаи касонест, ки оёти Аллоҳро дурӯғ мешуморанд, то бидонанд, ки роҳи инкор ба ноумедӣ ва азоб мерасонад. Ҳамчунин ин оят дар миёни достони Иброҳим (алайҳис-салом) омадааст, то таваҷҷуҳи мардумро ба сарнавишти инкоркунандагон ҷалб намояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло раҳмату марҳамати худро ба бандагони худ пешкаш мекунад ва танҳо касоне аз он маҳрум мешаванд, ки худашон роҳи инкорро интихоб кардаанд.

— Қуръон бо огоҳии равшан ва одилона одамро аз оқибати бад ҳушдор медиҳад, то инсон пеш аз он ки дер шавад, ба роҳи рост баргардад.

— Ин оят боиси умедворӣ ба мӯъминон аст, зеро онҳо медонанд, ки раҳмати Аллоҳ барои онҳост ва инкоркунандагон аз он маҳруманд.

— Қуръон ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад ва инсонро ба андеша ва тафаккур даъват менамояд, то ҳақро бипазирад ва аз ноумедӣ ва азоб наҷот ёбад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оёти Аллоҳ бовар кунем, ба вохӯрӣ бо Ӯ дар охират имон дошта бошем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро ислом дини умед, раҳмат ва наҷот аст.