Сураи Аль-Анкабут — Оят 22

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُعْجِزِينَ: оҷизкунандагон, яъне касоне ки метавонанд Худоро нотавон кунанд ё аз қудрати Ӯ бигурезанд.
• وَلِيٍّ: дӯсту сарпараст ва корсозе, ки умури шуморо ба уҳда мегирад.
• نَصِيرٍ: ёварикунандае, ки шуморо аз бало ва азоб наҷот медиҳад.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, шумо ҳаргиз наметавонед Худоро дар замин ва на дар осмон оҷиз кунед. Агар аз фармони Ӯ сар тофта, гуноҳ кунед, ҳеҷ гоҳ аз дастраси қудрати Ӯ намегурезед ва аз ҳисобу ҷазои Ӯ наҷот намеёбед. На дар замин ва на дар осмон роҳи гурез нест. Ҳеҷ кас нест, ки ба ҷои Худо корсозу сарпарасти шумо бошад ва умури шуморо идора кунад, ва ҳеҷ ёварикунандае нест, ки шуморо аз азоби Худо бираҳонад, агар Ӯ ба шумо бадӣ бихоҳад. Пас набояд ба ғайри Худо умед бандед ва набояд аз фармони Ӯ сар тофта, худро дар амон ҳисоб кунед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худо бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз қудрати Ӯ бигурезад; ин боиси он мешавад, ки инсон ба бузургии Парвардигор бовар кунад ва дилаш ором гардад.
• Мефаҳмонад, ки танҳо Худо сарпарасту ёвари ҳақиқист; пас инсон бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.
• Даъват мекунад, ки одамӣ аз гуноҳу саркашӣ даст кашад ва ба роҳи рост баргардад, зеро ҳеҷ паноҳгоҳе аз Худо нест.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи адолати Худо ва рӯзи ҳисоб раҳнамун месозад ва ӯро ба некӣ ва тақво ташвиқ мекунад.
• Қуръон бо чунин оятҳо ба мо меомӯзад, ки дар ҳама ҳол ба Худо боварӣ дошта бошем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем; ин исломро барои инсон дӯстдошта ва осон мегардонад.