سورت عنکبوت — آیت 41

د کلمو معناګانې:

• أَوْلِيَاءَ: دوستان، مرستندویان او حاکمان.
• أَوْهَنَ: له ټولو کمزوری، تر ټولو سست.
• الْعَنكَبُوتِ: غڼه (جال جوړونکی حشره).

تفسیر:

الله تعالیٰ د مشرکانو او هغو کسانو مثال بیانوي چې له الله پرته نور څیزونه (لکه بتان، قبرونه، یا مخلوقات) د خپلو دوستانو، مرستندویانو او شفاعت کوونکو په توګه نیسي او له هغوی څخه د نفع، نصرت او حفاظت تمه لري. د دوی مثال د غڼې د کور په شان دی. غڼه خپل ځان ته یو کور جوړوي چې په ظاهر کې یو څه ښکاري، خو په حقیقت کې دا کور تر ټولو کمزوری او سست کور دی؛ نه یې له ګرمۍ او یخنۍ څخه ساتنه کوي، نه د دښمن له برید څخه حفاظت کوي، او نه هم د باران او باد په وړاندې مقاومت کولی شي. همداسې هغه معبودان چې مشرکان یې له الله پرته نیسي، هېڅ ګټه نه شي رسولی، نه زیان لرې کولی شي، نه دوی ته رزق ورکوي، نه د مصیبت په وخت کې ورسره مرسته کوي، او نه هم د دوی لپاره د شفاعت واک لري. الله تعالیٰ وايي: که مشرکان پوهېدلي وای چې د دوی معبودان د غڼې له کور څخه هم کمزوري دي، نو هیڅکله به یې د الله پرته بل څوک د خپل دوست او مرستندوی په توګه نه وو نیولي.

فایدې:

• دا آیت موږ ته ښیي چې یوازې الله تعالیٰ د حقیقي مرستې او حفاظت وړتیا لري؛ له هغه پرته بل هر څوک یا څیز کمزوری او بېوسه دی.
• په دې آیت کې د توحید اهمیت څرګند شوی دی؛ مسلمان باید خپل ټول باور او توکل یوازې پر الله واچوي، نه پر نورو مخلوقاتو.
• دا آیت د شرک له باطل والي پرده پورته کوي او ښیي چې شرک د عقل او فطرت پر خلاف عمل دی، ځکه چې عاقل انسان له کمزوري څیز څخه د قوي مرستې تمه نه لري.
• دا آیت موږ ته د قرآن د بیان د ښکلا یادونه کوي؛ ځکه چې الله تعالیٰ د مشرکانو حالت د غڼې په کور سره په داسې ښکلي او ساده مثال سره روښانه کړی دی چې هر څوک یې پوهیږي.
• دا آیت د دې لامل ګرځي چې مسلمان له الله سره په اړیکه کې ډاډه اوسي او پوه شي چې که الله ورسره وي، نو هېڅ ځواک یې نشي زیان رسولی؛ او که الله پرېږدي، نو ټول مخلوقات یوځای هم د هغه د حفاظت توان نه لري.