Сураи Аль-Анкабут — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَسْتَعْجِلُونَكَ — аз ту шитоб мекунанд, яъне талаб мекунанд, ки азоб зудтар биёяд.
• بِالْعَذَابِ — ба азоб, яъне он азобе, ки ба онон ваъда шудааст.
• مُحِيطَةٌ — иҳотакунанда, фарогиранда, яъне аз ҳар тараф онҳоро дар бар мегирад ва роҳи гурез намегузорад.

1. Тафсири оят:

Кофирон аз рӯи ҷаҳолат ва саркашӣ аз Паёмбар (с) шитоб мекарданд, ки агар рост мегӯӣ, ин азоб зудтар бар мо биёяд. Ин дархост аз нофаҳмӣ ва инкори онҳо буд, на аз ҳақҷӯӣ. Худованд дар посух мефармояд, ки ин азоб ҳатман ба онҳо мерасад, хоҳ дар ин дунё бошад ва хоҳ дар охират, ва ҳеҷ гуна ба таъхир афтодан онро ботил намекунад. Сипас мефармояд, ки ҷаҳаннам кофиронро аз ҳар тараф иҳота кардааст ва онҳо ҳеҷ роҳи гурез ва наҷот аз азоби он надоранд. Ин иҳота на танҳо дар охират, балки ҳақиқати он ҳоло ҳам онҳоро фарогирифтааст, зеро ки куфр ва саркашии онҳо сабаби ҳалокат гардидааст. Пас шитоб кардани онҳо ба азоб ҳеҷ суде надорад, балки танҳо азоби онҳоро наздиктар месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки азобу ҷазои Худованд ҳатмист ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад, пас бояд пеш аз расидани он ба сӯи Худо бозгардем.
• Кофирон ва саркашон набояд фиреб хӯранд, ки агар азоб фавран наояд, пас он нест; балки Худованд мӯҳлат медиҳад, то шояд тавба кунанд.
• Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки зулму саркашии душманон беҷазо намемонад ва адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.
• Он моро ба сӯи тавба ва итоат водор мекунад, зеро ҷаҳаннам барои кофирон иҳотакунанда аст ва танҳо роҳи наҷот имони ростқавлона ва амали солеҳ аст.
• Ин оят дили инсонро ба раҳмати Худо ва омодагӣ барои охират мекашад, то ҳеҷ гоҳ аз фармони Худованд ғофил нашавем.