Сураи Аль Имран — Оят 134

1. Маънои калимаҳо:

• السَّرَّاء: Ҳолати фарохӣ, осонӣ ва некӯаҳволӣ.
• الضَّرَّاء: Ҳолати тангастӣ, сахтӣ ва душворӣ.
• الْكَاظِمِينَ: Онҳое, ки худро нигоҳ медоранд ва фурӯ мебаранд.
• الْغَيْظَ: Хашм, ғазаб ва хашми шадид.
• الْعَافِينَ: Бахшишкунандагон, гузаштан аз хатои дигарон.
• الْمُحْسِنِينَ: Некӯкорон, онҳое, ки корҳои нек ва писандида анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони некӯкор ва парҳезгорро баён мекунад, ки Аллоҳ таоло онҳоро дӯст медорад. Онҳо касоне ҳастанд, ки дар ҳар ҳолат — хоҳ дар фарохӣ ва осонӣ бошад, хоҳ дар тангастӣ ва сахтӣ — молу сарвати худро дар роҳи Аллоҳ сарф мекунанд ва аз ин кор даст намекашанд. Инчунин, онҳо касоне ҳастанд, ки ҳангоми ба хашм омадан ва дар дил пайдо шудани ғазаб, худро нигоҳ медоранд ва хашми худро фурӯ мебаранд, ҳарчанд қудрати интиқом гирифтан дошта бошанд ҳам. Боз аз сифатҳои онҳо ин аст, ки аз касоне, ки ба онҳо зулм кардаанд, мегузаранд ва онҳоро мебахшанд. Ин гуна ахлоқи некӯ ва рафтори писандида ҳамон эҳсон аст, ки Аллоҳ таоло некӯкоронро дӯст медорад ва ба онҳо подоши бузург медиҳад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳар ҳолат — хоҳ фарохӣ бошад, хоҳ тангастӣ — ба дигарон кӯмак кунем ва аз сарф кардани мол дар роҳи Худо даст накашем.
• Худдорӣ аз хашм ва фурӯ бурдани ғазаб яке аз сифатҳои бандагони некӯкор аст, ки Аллоҳ онҳоро дӯст медорад.
• Бахшидани касоне, ки ба мо зулм кардаанд, сабаби ба даст овардани муҳаббати Аллоҳ ва подоши бузург мегардад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ахлоқи некӯ, саховат, таҳаммул ва бахшоиш аст, ва ҳар касе ки ин сифатҳоро доро бошад, аз некукоронест, ки Аллоҳ дӯсташон медорад.