Сураи Аль Имран — Оят 133

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَارِعُوا: шитоб кунед, пеш давед.
• مَغْفِرَةٍ: бахшиш, омурзиш.
• عَرْضُهَا: паҳнои он, фарохии он.
• أُعِدَّتْ: омода карда шудааст, муҳайё гардидааст.
• لِلْمُتَّقِينَ: барои парҳезгорон, барои онҳое, ки аз гуноҳҳо худро нигоҳ медоранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло бандагони худро даъват мекунад, ки ба сӯи бахшиши Парвардигорашон шитоб кунанд ва ба амалҳое бишитобанд, ки сабаби омурзиш мегарданд. Ин амалҳо иборатанд аз итоат ва фармонбардорӣ ба Аллоҳ ва Расули Ӯ, анҷом додани некӣ ва тақарруб ҷустан ба Аллоҳ тавассути ибодатҳо. Ҳадафи ин шитоб кардан бахшиши бузурги Аллоҳ ва дохил шудан ба биҳиштест, ки фарохии он ба андозаи осмонҳо ва замин аст. Ин биҳишт барои парҳезгорон омода карда шудааст, яъне барои онҳое, ки аз гуноҳҳо худро нигоҳ медоранд ва фармонҳои Аллоҳро иҷро мекунанд. Дар оят фарохии биҳишт бо калимаи «паҳно» зикр шудааст, зеро паҳно одатан аз дарозӣ камтар мебошад ва ин гуфтор барои нишон додани бузургии он аст, ки ҳатто паҳнои он ба андозаи осмонҳо ва замин аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар анҷом додани амалҳои нек ва ибодатҳо шитоб кунем ва вақтро беҳуда сарф накунем.
• Бахшиши Аллоҳ ва биҳишти Ӯ барои касоне омода аст, ки тақво доранд ва аз гуноҳҳо парҳез мекунанд.
• Бузургии биҳишт ва фарохии он нишонаи раҳмати бепоёни Аллоҳ аст, ки ба бандагони солеҳ ваъда додааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки роҳи саодати ҷовидон дар итоат ба Аллоҳ ва пайравии Расули Ӯ ҳаст ва ҳар касе ба ин роҳ бишитобад, ба муваффақияти бузург ноил мегардад.