Sura Aal-Imran — Aya 134

Maana za Maneno:

• Al-Sarraa: Hali ya urahisi na neema.
• Al-Darraa: Hali ya dhiki na shida.
• Al-Kazimina: Wanaozuia na kushikilia.
• Al-Ghaydh: Hasira inayowaka moyoni.
• Al-Aafina: Wanaosamehe na kuachilia.
• Al-Muhsinin: Wale wanaofanya wema kwa ubora wake.

Tafsiri ya Aya:

Aya hii inaelezea sifa za wacha Mungu (watu wema) ambao wameahidiwa Pepo. Kwanza, wao ni wale wanaotoa mali zao katika njia ya Mungu, si katika hali moja tu, bali katika hali zote – wakati wa urahisi na neema, na pia wakati wa dhiki na shida. Hawazuii kutoa kwa sababu ya mabadiliko ya hali zao, bali wanatoa kwa uthabiti na imani thabiti.

Pili, wao ni wale wanaozuia hasira zao wanapokasirika. Wanapojazwa hasira moyoni mwao, wanajizuia na kuisimamia, wala hawafuati hisia zao za ghadhabu. Badala yake, wanasubiri na kujitawala.

Tatu, wao ni wale wanaosamehe watu wanaowadhulumu. Wanapokuwa na uwezo wa kulipiza kisasi, wanachagua kusamehe na kuachilia, wakifanya hivyo kwa ajili ya Mungu na kwa kutaka thawabu Yake.

Mwisho, Mwenyezi Mungu anasema kwamba Yeye anawapenda wale wanaofanya wema (al-Muhsinin), yaani wale wanaozidi katika wema wao kwa kufanya mema kwa ubora wake, wakiwafanyia wema wengine hata wale wanaowadhulumu.

Faida Zinazopatikana kwenye Aya:

1. Muislamu anapaswa kuwa mkarimu katika hali zote – za urahisi na za dhiki – kwani kutoa si kwa wakati wa uwezo tu, bali ni ibada inayoendelea.
2. Kudhibiti hasira ni ishara ya nguvu ya kiimani, si udhaifu; mwenye nguvu ni yule anayejizuia hasira yake.
3. Kusamehe wanao dhulumu ni daraja la juu la wema, na Mwenyezi Mungu anawapenda wale wanaofanya hivyo, kwani wao ni wakarimu wa hali ya juu.
4. Aya hii inatufundisha kwamba Pepo inahitaji juhudi za kiroho na kimaadili, si ibada za kirasmi tu, bali pia maadili mema kwa watu.
5. Upendo wa Mwenyezi Mungu ni kilele cha mafanikio; anayempata upendo huo amefikia kiwango cha juu cha imani na wema.