Sura Al-Imran — Werset 148

Znaczenie słów:

• „Fā'ātāhumu" – i dał im, obdarzył ich.
• „Thawāba ad-dunyā" – nagrodę tego świata (zwycięstwo, łupy wojenne, utrwalenie władzy).
• „Ĥusna thawābi al-ākhirah" – piękną nagrodę życia ostatecznego (Raj, zadowolenie Boga).
• „Al-muĥsinīn" – czyniących dobro, doskonalących swoją wiarę i uczynki.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg Wszechmogący – po tym, jak wspomniał o cierpliwości i wytrwałości wiernych w bitwie pod Uhud – oznajmia, że obdarzył ich nagrodą już w życiu doczesnym: obdarzył ich zwycięstwem nad wrogami, łupami wojennymi oraz utrwaleniem ich pozycji na ziemi. Ponadto przygotował dla nich nagrodę życia ostatecznego, która jest najpiękniejsza i najwspanialsza – jest nią Jego zadowolenie oraz wieczne ogrody Raju, w których będą przebywać na zawsze. W ten sposób Bóg połączył dla nich dobro obu światów. Następnie Bóg podkreśla, że kocha tych, którzy czynią dobro – czyli tych, którzy doskonalą swoje oddanie Bogu w uwielbieniu i postępują szlachetnie wobec Jego stworzeń. Miłość Boga do nich jest dowodem ich wysokiej godności i źródłem Jego szczególnej opieki.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Cierpliwość i wytrwałość w wierze są kluczem do sukcesu zarówno w życiu doczesnym, jak i wiecznym – Bóg nie pozostawia bez nagrody tych, którzy Mu ufają.
2. Prawdziwy wierzący nie traci niczego: nawet jeśli spotka go trudność, Bóg rekompensuje mu to dobrem w tym świecie i w życiu ostatecznym.
3. Doskonałość w czynieniu dobra (ihsān) – czyli szczere oddanie Bogu i życzliwość wobec ludzi – jest cechą, która czyni człowieka umiłowanym przez Stwórcę.
4. Nagroda życia ostatecznego jest piękniejsza i trwalsza niż wszystko, co można zdobyć na ziemi, dlatego mądry człowiek nie przedkłada rzeczy przemijających nad wieczne.
5. Werset ten zachęca do łączenia troski o sprawy doczesne z dbałością o życie przyszłe – islam nie każe wyrzekać się świata, lecz uczy harmonii i umiaru.