Аль Имран сүрәсе — Аять 148

Сүз мәгънәләре:

• ثَوَابَ الدُّنْيَا — дөнья бүләге: җиңү, ганимәт (сугыш улҗасы) һәм җирдә ныгыту.
• حُسْنَ ثَوَابِ الْآخِرَةِ — ахирәтнең күркәм бүләге: Аллаһуның ризалыгы, оҗмах нигъмәтләре.
• الْمُحْسِنِينَ — ихсан кылучылар: Аллаһыга дөрес гыйбадәт кылып, бәндәләргә яхшылык итүчеләр.

Аять тәфсире:

Аллаһы тәгалә үз юлында сабыр иткән, сугышта нык торган һәм Үзенең әмерләрен үтәгән бәндәләренә ике төрле бүләк бирде: беренчесе — дөнья бүләге, ягъни аларны дошманнары өстеннән җиңдерде, аларга җир йөзендә хакыйкый урын бирде һәм ганимәтләр насыйп итте. Икенчесе — ахирәт бүләге, ул аларның бөтен эшләрен кабул итеп, алардан разый булу һәм аларны мәңгелек оҗмах нигъмәтләренә кертү. Ахирәт бүләге «күркәм» дип атала, чөнки ул дөнья бүләгеннән күпкә өстенрәк һәм зуррактыр. Аннары Аллаһы тәгалә үзенең мәхәббәтенең ихсан кылучыларга — ягъни гыйбадәтләрен ихлас күңелдән, тулы камиллек белән башкарып, кешеләргә дә яхшылык итүчеләргә булуын белдерә. Бу — аларның югары дәрәҗәсен күрсәтә һәм аларны Аллаһының яктынлыгына ирештерә.

Гыйбрәтләр:

Бу аятьтән безгә ачык мәгълүм була: Аллаһыга тугрылыклы булып, сабыр иткән һәм изге эшләр кылган кешеләргә Аллаһы дөньяда да, ахирәттә дә бүләк бирергә вәгъдә иткән. Дөнья бүләге — вакытлыча, ә ахирәт бүләге — мәңгелек, шуңа күрә мөселман кешесе ахирәтне күздә тотып эш итәргә тиеш. Аллаһының мәхәббәтенә ирешү өчен ихсан — ягъни гыйбадәтне камил итеп, эшләрне чиста күңелдән башкару һәм кешеләргә шәфкатьле булу зарур. Бу сыйфатлар мөселманны Аллаһыга якынайта һәм аның тормышын мәгънәле итә.