Сураи Аль Имран — Оят 186

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• لَتُبْلَوُنَّ: Ҳатман озмуда мешавед, имтиҳон карда мешавед.
• أَذًى كَثِيرًا: Озори бисёр, суханони ногувор ва таҳқиромез.
• عَزْمِ الْأُمُورِ: Аз корҳои устувор ва муҳиме, ки бояд бо иродаи қавӣ анҷом дода шаванд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба мӯъминон хитоб карда мефармояд, ки шумо ҳатман дар молҳоятон озмуда мешавед — бо пардохти ҳуқуқи воҷиб, бо садақаҳои мустаҳаб ва бо офатҳову зиёнҳое, ки ба молҳоятон мерасанд. Инчунин дар ҷони худатон озмуда мешавед — бо иҷрои ибодатҳо ва тоатҳо, бо захмҳо, кушта шудан ва аз даст додани азизони худ. Ҳамаи ин барои он аст, ки мӯъмини ростқавл аз дигарон ҷудо шавад.

Ҳамчунин шумо аз яҳудиён ва насрониён ва аз мушрикон суханони бисёр ногувор ва озордиҳанда хоҳед шунид — таҳқир ба дини шумо, ботил шуморидани эътиқоди шумо ва суханони носазо нисбати шумо ва паёмбаратон.

Пас агар шумо бар ҳамаи ин сабр кунед ва аз Аллоҳ битарсед — яъне фармонҳояшро иҷро намоед ва аз манъкуниҳояш дурӣ ҷӯед — пас бешубҳа ин сабр ва тақво аз корҳои устувор ва муҳимест, ки бояд бо иродаи қавӣ ба сӯи он шитоб кард ва дар анҷоми он бо якдигар мусобиқа намуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъмин тасаллӣ медиҳад, ки озмуд шудан дар мол ва ҷон қонуни ҳаёти дунёст ва ҳеҷ кас аз он эмин нест.
• Сабр ва тақво калиди муваффақият дар ҳамаи озмунҳост ва сабаби баланд шудани дараҷа дар назди Аллоҳ мебошанд.
• Озор шунидан аз душманони дин набояд мӯъминро суст кунад, балки бояд сабаби устувортар шудани ӯ дар роҳи ҳақ гардад.
• Ислом дини сабр, ирода ва устуворист ва касе, ки бо сабру тақво роҳи худро идома диҳад, ҳатман пирӯз мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки душвориҳои дунё гузарандаанд ва подоши сабркунандагон дар назди Аллоҳ бузург аст.