Сураи Аль Имран — Оят 187

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مِيثَاقَ: паймон, аҳди мустаҳкам.
• أُوتُوا الْكِتَابَ: касоне, ки ба онҳо китоб дода шудааст, яъне яҳудиён ва насрониён.
• لَتُبَيِّنُنَّهُ: ҳатман онро барои мардум равшан баён мекунед.
• وَلَا تَكْتُمُونَهُ: ва онро пинҳон намекунед.
• فَنَبَذُوهُ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ: пас онро ба пушт андохтанд, яъне аз он рӯй гардонданд ва тарк карданд.
• وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا: ва ба ивази он баҳои ночиз хариданд.
• فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ: пас бад аст он чизе, ки мехаранд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбар (с) мефармояд, ки ба ёд ор ва ба мардум бигӯ, он гоҳе, ки Аллоҳ аз аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — паймони қатъӣ гирифт, ки китоберо, ки ба онҳо нозил шудааст, ба мардум равшан баён кунанд ва ҳидояту роҳнамоии дар он бударо пинҳон насозанд, инчунин он чизеро, ки ба пайғамбарии Муҳаммад (с) ишора мекунад, пинҳон накунанд. Аммо онҳо ин паймонро поймол карданд, аз он рӯй гардонданд ва ба он аҳмият надоданд. Ҳақро пинҳон карда, ботилро ошкор сохтанд ва ба ивази паймони Аллоҳ баҳои ночиз — монанди мансабу молу ҷоҳи дунёӣ — гирифтанд. Пас бад аст он чизе, ки онҳо ба ивази паймони Худо мехаранд.

Ин оят нишон медиҳад, ки донишмандон ва аҳли илм дар баробари илме, ки доранд, масъуланд, ки онро ба мардум бирасонанд ва пинҳон накунанд. Ҳар кас чизеро донад, бояд онро таълим диҳад ва аз китми илм бипарҳезад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Илм амонат аст ва донишманд бояд онро ба мардум бирасонад, на ин ки пинҳон кунад.
• Китми илм ва пинҳон кардани ҳақ сабаби ғазаби Худо ва дур шудан аз роҳи рост мешавад.
• Баҳои дунё — мол, мансаб ва ҷоҳ — дар баробари паймони Худо ва ҳақиқат хеле ночиз аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бигӯем, ҳатто агар ба зарари манфиати дунёиамон бошад.
• Ваъдаи Худо барои касоне, ки илмро паҳн мекунанд ва ҳақро пинҳон намекунанд, бузург аст ва ин роҳ ба саодати дунёву охират мебарад.