Сураи Аль Имран — Оят 72

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• طَائِفَةٌ: гурӯҳе, ҷамоате.
• أَهْلِ الْكِتَابِ: аҳли китоб, яъне яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шудааст.
• وَجْهَ النَّهَارِ: аввали рӯз, ибтидои рӯз.
• آخِرَهُ: охири рӯз.
• لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ: то шояд онҳо (мусалмонон) аз дини худ баргарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз макри гурӯҳе аз аҳли китоб, ба хусус яҳудиён, хабар медиҳад. Онҳо ба ҳамдигар гуфтанд: дар аввали рӯз ба он чизе ки бар муъминон нозил шудааст — яъне Қуръон — зоҳиран имон оваред ва дар охири рӯз аз он куфр варзед, то шояд мусалмонон ба шак афтанд ва бигӯянд: инҳо аҳли илм буданд ва аз дини мо баргаштанд, пас ҳатман ҳақ дар дини мо нест. Ҳадафи онҳо ин буд, ки бо ин ҳила мусалмононро аз дини худ бозгардонанд ва онҳоро ба шубҳа андозанд. Ин амали онҳо на аз рӯи эътиқоди рост, балки танҳо барои фиреб ва гумроҳ кардани дигарон буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ислом ҳамеша бо ҳилаву макр кӯшиш мекунанд, ки мусалмононро аз дини худ дур кунанд.
• Мусалмон бояд ба илму дониши худ боварӣ дошта бошад ва аз гуфтаҳои дурӯғини бадхоҳон натарсад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки зоҳирбинӣ ва пайравӣ аз афкори дигарон беандеша метавонад ба гумроҳӣ оварад.
• Қуръон ҳақ аст ва ҳеҷ ҳилае наметавонад онро ботил созад.
• Ислом дини ростӣ, сабот ва итминон аст; касе ки ба он пайравӣ мекунад, бояд устувор бошад ва аз шубҳаҳо дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки ба амалҳои риёкорона ва дуруғии душманон эътимод накунем ва танҳо ба ҳақиқати ваҳй такя кунем.