Сураи Ар-Рум — Оят 30

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَقِمْ: рост кун, устувор бигир.
• وَجْهَكَ: рӯи худро; дар ин ҷо маънои дил ва тамоми вуҷуди худро ба сӯи дин равона кардан аст.
• حَنِيفًا: майлкунанда ба ҳақ, рӯйгардон аз ҳамаи динҳои ботил.
• فِطْرَتَ اللَّهِ: офариниш ва табиати Худо, ки инсонро бар он офаридааст.
• لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ: дар офариниш ва дини Худо тағйир нест.
• الدِّينُ الْقَيِّمُ: дини рост ва устувор.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи пайравони ӯ фармон медиҳад, ки рӯи худро ба сӯи дини Худо рост кунанд ва дар он устувор бошанд. Ин дин ҳамон дини ислом аст, ки аз ҳамаи динҳои дигар рӯй гардонда, танҳо ба он майл мекунад. Ин дини ислом ҳамон офаринишест, ки Худо тамоми инсонҳоро бар он офаридааст; яъне табиати аслӣ ва фитрии инсон ба тавҳид ва парастиши Худои ягона майл дорад. Пас бар инсон воҷиб аст, ки фитрати худро нигоҳ дорад ва аз он дур нашавад.

Сипас Худо мефармояд, ки дар офариниш ва дини Худо тағйир ва табдил нест. Яъне набояд дини Худоро тағйир диҳед ва аз роҳи рост берун равед. Ин дини ислом ҳамон дини рост ва устуворест, ки ҳеҷ каҷӣ ва инҳирофе дар он нест ва инсонро ба ризои Худо ва биҳишти Ӯ мерасонад. Аммо аксари мардум ин ҳақиқатро намедонанд ва намефаҳманд, ки дини ҳақ ҳамин аст ва ғайри он ботил аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки дини худро барои Худо холис гардонем ва танҳо Ӯро парастиш кунем.
• Ислом дини фитрӣ ва табиии инсон аст; пас ҳар кас ба сӯи он баргардад, оромиш ва роҳи ростро меёбад.
• Дар дини Худо тағйир ва таҳриф нест; ин дини комил ва барои ҳамаи замонҳо муносиб аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба фитрати поки худ бозгардем ва аз гумроҳии ҷоҳилон дурӣ ҷӯем.
• Доnishtan va amal kardan ba in din saodati dunyo va oxiratro meovarad va insonro ba rizoi Alloh nazdik mekunad.