Сураи Ар-Рум — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لِيَكْفُرُوا»: то ки ношукрӣ кунанд ва неъматҳоро инкор намоянд.

— «آتَيْنَاهُمْ»: он чизҳое, ки Мо ба онҳо ато кардем, яъне неъматҳо ва осониҳо.

— «فَتَمَتَّعُوا»: пас баҳраманд шавед, яъне аз неъматҳои дунё баҳра баред.

— «فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ»: ба зудӣ хоҳед донист, яъне оқибати кори худро хоҳед фаҳмид.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касонест, ки ҳангоми дучор шудан ба сахтӣ ва бало ба Аллоҳ дуо карданд ва паймон бастанд, ки агар аз он бало наҷот ёбанд, шукргузор хоҳанд буд. Аммо вақте Аллоҳ онҳоро аз сахтӣ раҳо кард ва неъмати осониро ато намуд, онҳо ба ҷои шукр, ношукрӣ карданд ва неъматҳои Аллоҳро инкор намуданд. Аллоҳ таоло онҳоро бо овози таҳдид мухотиб шуда мефармояд, ки дар ин дунё аз лаззатҳо ва осониҳои гузаро баҳраманд шавед, аммо ба зудӣ хоҳед донист, ки оқибати ношукрӣ ва инкори неъматҳо чист. Онҳо дар рӯзи қиёмат бо чашмони худ хоҳанд дид, ки дар гумроҳии ошкор буданд ва аз роҳи рост дур шуда буданд. Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки ношукрии неъматҳои Аллоҳ ва истифодаи худсарона аз онҳо сабаби ҳалокат ва пушаймонӣ дар охират мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша шукргузори неъматҳои Аллоҳ бошад, хусусан вақте ки аз сахтӣ ва бало наҷот меёбад.

— Ношукрӣ ва инкори неъматҳо сабаби ғазаби Аллоҳ ва азоби охират мегардад.

— Баҳрамандӣ аз лаззатҳои дунё бидуни шукр ва итоат, фоидаи ҳақиқӣ надорад ва оқибати бад дорад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки дунё гузаро аст ва охират ҷойи ҷазо ва подош аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои ношукрӣ, роҳи шукр ва итоатро интихоб кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.