Сураи Лукман — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳудан (هُدًى): роҳнамоӣ, нишон додани роҳи рост ва дуруст.
• Раҳматан (رَحْمَةً): марҳамат, меҳрубонӣ ва неъмате, ки аз ҷониби Аллоҳ таоло ато мешавад.
• Лил-муҳсинӣн (لِّلْمُحْسِنِينَ): барои некӯкорон, яъне касоне ки амалҳои нек ва солеҳ анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ин оятҳои Қуръон роҳнамо ва марҳаматест барои он касоне ки некӯкор ҳастанд. Яъне, онҳо ба он чи Аллоҳ дар Қуръон нозил кардааст, амал мекунанд ва аз паёмбари Худо (с) пайравӣ менамоянд. Некӯкорон касоне ҳастанд, ки ҳуқуқи Парвардигори худ ва ҳуқуқи бандагони Ӯро ба ҷо меоранд. Барои чунин одамон Қуръон ҳамчун роҳнамои равшан ва сарчашмаи марҳамат хидмат мекунад: онҳоро аз гумроҳӣ ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дар дунёву охират барояшон неъмату саодат меорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон танҳо барои хондан нест, балки барои амал кардан аст; касе ки ба он амал мекунад, аз ҳидояту раҳмати он баҳра мебарад.
• Некӯкорӣ танҳо ибодат нест, балки иҷрои ҳуқуқи Аллоҳ ва ҳуқуқи мардум низ дохили он мешавад.
• Ҳар кас ба андозаи некӯкории худ аз марҳамати Қуръон баҳра мегирад; пас бояд ҳамаи мо кӯшиш кунем, ки аз некӯкорон бошем.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи некӯкорӣ роҳи ҳидоят ва раҳмат аст ва ҳар кӣ дар ин роҳ қадам гузорад, Аллоҳ ӯро танҳо намегузорад.
• Қуръон неъмати бузург ва марҳамати омма барои инсонҳост, вале танҳо некӯкорон аз он ба таври комил баҳра мебаранд; пас биёед мо низ аз онҳо бошем, то дар дунёву охират комёб гардем.