Сураи Аль-Ахзаб — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• هُنَالِكَ (ҳуналӣка): дар он ҷо, дар он ҳолат ва мавқеъ.
• ابْتُلِيَ (ибтулия): озмуда шуд, имтиҳон карда шуд.
• زُلْزِلُوا (зулзилу): ба ларза оварда шуданд, ба ташвишу изтироб афтоданд.
• زِلْزَالًا شَدِيدًا (зилзалан шадӣдан): ларзиши сахт, изтироби шадид.

1. Тафсири оят:

Дар он мавқеи душвор ва хатарнок — ҳангоми ҷанги Хандақ, вақте ки душманон аз ҳар тараф ба муъминон ҳуҷум оварданд ва шароити сахт ба вуҷуд омад — муъминон озмуда шуданд. Ин озмоиш барои он буд, ки ихлоси ростқавлон аз дуруӯгии мунофиқон ҷудо шавад. Дар он лаҳзаҳои пур аз тарсу ваҳм, дилҳои муъминон ба ларза омад ва онҳо изтироби шадидеро ҳис карданд. Аммо ин ҳолат барои он буд, ки сабру таҳаммули онҳо санҷида шавад ва яқини онҳо ба Аллоҳ афзун гардад. Ҳамин тавр, дар чунин мавқеъҳои душвор маълум мешавад, ки кӣ дар роҳи имон устувор аст ва кӣ дар дилаш шакку дудилагӣ дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Озмуду имтиҳон қисми табиии ҳаёти инсон аст ва ҳатто муъминони ростқавл низ аз он эмин нестанд. Ин чиз нишон медиҳад, ки имон танҳо дар рӯзҳои осонӣ нест, балки дар лаҳзаҳои сахтӣ низ бояд устувор бошад.
• Душвориҳо ва изтиробҳо воситаи поксозии дилҳо ва афзун гардидани яқин ба Аллоҳ мебошанд. Ҳар қадар инсон сабр кунад, ҳамон қадар аҷру савобаш зиёд мешавад.
• Ин оят ба мо таскин медиҳад, ки ҳатто саҳобагони бузургвор низ дар чунин ҳолатҳо ба ларза меомаданд, пас агар мо низ дар душворӣ изтироб кунем, ин нишонаи сустии имон нест, балки табиати инсонист. Муҳим он аст, ки аз Аллоҳ рӯй нагардонем.
• Қуръон ҳақиқатро бе парда баён мекунад ва моро омӯзиш медиҳад, ки дар ҳар шароит ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз Ӯ мадад бихоҳем. Ин боиси оромиши дил ва устувории қадам мегардад.
• Ҳамин гуна оятҳо моро ба сӯи имоне даъват мекунанд, ки дар амал санҷида шавад, на танҳо дар сухан. Ва ин худ зебоии Ислом аст — дини ростӣ, сабр ва умед ба раҳмати Аллоҳ.