Сураи Аль-Ахзаб — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• Мунофиқон: касоне, ки дар зоҳир худро мусулмон нишон медиҳанд, аммо дар ботин кофиранд.
• Марад: беморӣ, яъне шакку дудилагӣ ва заъфи эътиқод дар дил.
• Ғурур: фиреби ботил, ваъдаи беасос ва дурӯғ.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзҳои сахту пур аз озмоиш — ҳангоми муҳосираи Мадина дар ҷанги Хандақ — мунофиқон ва онҳое, ки дилҳояшон аз шакку дудилагӣ бемор буд, ба мардум мегуфтанд: «Ваъдае, ки Аллоҳ ва Расули Ӯ ба мо доданд — аз ғалаба ва пирӯзӣ бар душман ва устувор гардидан дар замин — ҳеҷ чизе ҷуз фиреб ва суханони ботил набуд, ба он бовар накунед ва онро рост напиндоред.» Онҳо аз сабаби заъфи имон ва шакки худ гумон мекарданд, ки ваъдаи Аллоҳ таоло ва Паёмбараш (с) амалӣ нахоҳад шуд ва онро танҳо суханони беасос мешумурданд. Ҳол он ки ваъдаи Аллоҳ ҳақ аст ва ҳатман ба амал меояд, аммо мунофиқон ва бемордилон ин ҳақиқатро дарк намекарданд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар лаҳзаҳои сахтӣ ва озмоиш имонро аз даст надиҳем ва ба ваъдаи Аллоҳ таоло боварӣ дошта бошем.
• Мунофиқӣ ва шакку дудилагӣ дар дил боиси гумроҳӣ ва нобоварӣ ба ваъдаҳои илоҳӣ мегардад, бинобар ин бояд дилҳои худро аз ин офатҳо пок кунем.
• Ваъдаи Аллоҳ таоло ҳамеша ҳақ аст ва ба амал меояд, ҳарчанд баъзан вақт лозим аст ва бандагон бояд сабр кунанд.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос, ростқавлӣ ва устуворӣ дар имон даъват мекунад, то аз сафи мунофиқон ва бемордилон ҷудо шавем.
• Дарси бузург барои ҷомеаи исломӣ аст, ки дар рӯзҳои душворӣ ба ҳамдигар боварӣ дошта бошанд ва ба Аллоҳ таваккал кунанд.