Сураи Аль-Ахзаб — Оят 45

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• Шоҳид: гувоҳ, яъне гувоҳӣ диҳанда бар он ки паёмро ба мардум расонидааст.
• Мубашшир: хушхабардиҳанда, яъне хушхабаррасон ба муъминон дар бораи раҳмат ва биҳишт.
• Назир: бимдиҳанда, яъне огоҳкунанда аз азоби Худо ва оқибати бад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, мо туро ба сӯи мардум фиристодем, то бар онҳо гувоҳ бошӣ, ки рисолати Худоро ба онҳо расонидаӣ. Ҳамчунин туро хушхабаррасон ба муъминон қарор додем, ки барояшон раҳмати Худо ва биҳиштро мужда диҳӣ. Ва низ туро бимдиҳанда ба кофирон ва гуноҳкорон гардонидем, то онҳоро аз азоби дардовари Худо огоҳ кунӣ. Пас ту ҳам гувоҳӣ, ҳам хушхабаррасон ва ҳам бимдиҳандаӣ, то мардум роҳи ростро бишиносанд ва ба сӯи Худо бозгарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) барои ҳидояти мардум фиристода шудааст ва ӯ бар рисолаташ гувоҳ аст.
• Хушхабар ба муъминон ва бим ба кофирон ҳикмати бузурги Худоро дар ҳидояти бандагон нишон медиҳад.
• Ин оят моро ба имон ва амали нек тарғиб мекунад, зеро муъминонро биҳишт ва некӯкорӣ интизор аст.
• Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки аз гуноҳ ва нофармонӣ дурӣ ҷӯем, то аз азоби Худо натарсем.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи раҳмати Худо ва пайравии Паёмбар (с) мекашад ва исломро динӣ осон ва пур аз умед нишон медиҳад.