Сураи Аль-Ахзаб — Оят 46

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• دَاعِيًا: даъваткунанда, касе ки мардумро ба сӯи Худо мехонад.
• بِإِذْنِهِ: бо фармон ва иҷозати Худо, яъне ин даъват бо хоҳиш ва тақдири Парвардигор сурат мегирад.
• سِرَاجًا: чароғ, машъал — воситаи рӯшанӣ дар торикӣ.
• مُّنِيرًا: рӯшанкунанда, нурбахшанда, ки торикиро мезадояд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят Паёмбари худ (с)ро бо сифатҳои олӣ тавсиф мекунад ва мефармояд, ки Ӯро даъваткунанда ба сӯи Худо ва ягонагӣ ва ибодати танҳо Ӯ фиристодем. Ин даъват на аз ҷониби худи Паёмбар худсарона аст, балки бо фармон, иҷозат ва тақдири Худо сурат мегирад; ҳама чиз дар вақти муайян ва андозаи муносиб ба амал меояд. Ҳамчунин Худо Паёмбарро чун чароғи рӯшанкунанда тавсиф кардааст: чароғе, ки дар торикии ҷаҳолат ва гумроҳӣ роҳи ростро нишон медиҳад ва ҳар касе ки хоҳони ҳидоят аст, аз нури он баҳра мегирад. Ҳаққонияти он чи Паёмбар овардааст, мисли офтоб дар дурахшонӣ ва равшанӣ аст — равшану ошкор, ки танҳо шахси саркаш ва душманӣкунанда онро инкор карда метавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо кори бузург ва шарафнок аст ва бояд бо иҷозати Худо ва дар ҳудуди дастуроти Ӯ сурат гирад.
• Паёмбар (с) барои мо ҳамчун чароғи рӯшанӣ аст; пайравӣ аз ӯ ва суннати ӯ роҳи раҳоӣ аз торикии гумроҳӣ ва расидан ба ҳидоят аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳидоят аз ҷониби Худост ва ҳар касе ташнаи ҳақиқат бошад, метавонад аз ин нури илоҳӣ баҳра барад.
• Ваъдаи Худо ба Паёмбар (с) ва уммати ӯ умедбахш аст: ҳар кӣ ба ин чароғи рӯшан пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Паёмбар (с), пайравӣ аз ӯ ва даъват ба сӯи Худо бо илм ва ҳикмат ташвиқ мекунад, то дили мардум ба ислом ва Қуръон гарм шавад.