Сураи Аль-Ахзаб — Оят 44

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَحِيَّتُهُمْ: салом ва дуруди онҳо, яъне саломи Худованд бар онҳо.
• يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ: рӯзе, ки онҳо бо Парвардигори худ вохӯр мешаванд (рӯзи қиёмат).
• سَلَامٌ: салом, яъне амонӣ ва бехатарӣ аз ҳар гуна бадӣ ва азоб.
• أَجْرًا كَرِيمًا: подоши арзанда ва гиромиқадр, ки он Ҷаннат аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки муъминонро дар рӯзе, ки бо Парвардигори худ вохӯр мешаванд, салом ва дуруди Худо пешвоз мегирад. Ин салом маънои амонӣ ва бехатарӣ аз ҳар гуна бадӣ, азоб ва офатро дорад. Яъне Худованд бар онҳо салом мефиристад ва онҳоро аз ҳамаи зарару зиёнҳо эмин мегардонад. Ҳамчунин Худованд барои онҳо подоши арзанда ва гиромиқадре омода кардааст, ки он Ҷаннат аст — сарзамини неъматҳои ҷовидонӣ ва хушбахтии абадӣ. Ин подош дар баробари итоат ва бандагии онҳо ба Худо ва дурӣ аз гуноҳу нофармонист.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба муъминон умед ва шодӣ мебахшад, ки дар охират саломи Худо ва амонияти комил дар интизори онҳост.
• Вохӯрӣ бо Худованд дар рӯзи қиёмат барои бандагони солеҳ фурсати шарафмандӣ ва қурб аст, на манбаи тарсу ваҳшат.
• Подоши арзандае, ки Худо омода кардааст, нишонаи меҳрубонӣ ва карамнокии бепоёни Ӯст нисбати бандагони фармонбардораш.
• Ин оят моро ба итоат ва бандагӣ ба Худо ва дурӣ аз гуноҳ ташвиқ мекунад, то сазовори ин салом ва подоши бузург гардем.
• Ҷаннат ҳамчун подоши арзанда барои муъминон ҷои неъматҳои ҷовидонӣ ва хушбахтии абадӣ аст, ки ин дилҳоро ба ислом ва Қуръон гармтар месозад.